22 Μαρτίου 2011

15 minutes with Trouble Over Tokyo!

It’s almost 3 years since our first talk about your second album 'Pyramides', which received excellent reviews. Since then, your superhero 'travelled' a lot till your third and recent album 'The Hurricane'. Tours, studios, videos…Tell me about this big journey.
Yeah, it's been a while, and a big journey inbetween - I left London and moved to Vienna, toured the USA, and many countries in Europe, and recorded for the first time in a professional studio - I feel like I learnt a lot, technically, musically, and most importantly I learnt a lot about myself in that time. Loads changed, and this all found it's way into The Hurricane..

I think that you are musically reborn in your new album, in a majestic way. Talking to your audience and specifically the Greek one, how would you descibe 'The Hurricane'?
Thank you! :) The Hurricane is for me the diary of a disaster happening - though not a natural disaster as the name suggests, it's more a metaphor for a cataclysmic force ripping through your life, destroying and creating at the same time. Musically I think and hope it reflects that.

You had an exclusive deal with the mobile football game X2 for the games soundtrack. How come? Plans for future types of collaborations? A movie or something you badly want to try?
Yes, this happened through a friend - collaborations and opportunities come from the most unexpected places sometimes! In terms of future stuff like that, I'm really not sure - I'd love to create for something like a movie, but my creations are so introspective, I'm not sure if I'd be capable.. we'll see!

Your band name is quite relevant these days with the tragic situation in Japan. There was an issue with youtube too?
Unfortunately, yes.. there was an issue with the national radio stations here in Austria, who decided not to play my new single due to the name of the band.. very odd, as I'm well known here and it's not like my name changed in the last 4 years.. but! With the internet we will prevail!

Are there any visions of a fourth album? Or touring is a priority right now?
None yet, I haven't written a note in a year... though this is always the same, I have long periods where the need to create music just isn't in me.. then I freak out, wondering if I'll ever create again, and then BOOOOM I have songs... Fingers crossed!!

Before closing I want to thank you my name credit in “The Hurricane” .
We are looking forward for Saturday night!!!

thankyouthankyouthankyou! :)
Read rest of entry

5 Μαρτίου 2011

In My Heart

  1. The Irrepressibles - Mirror mirror
  2. Get well soon - Vexations
  3. Revere - Hey! Selim
  4. Ólafur Arnalds - ...and they have escaped the weight of darkness
  5. The Mantra above the spotless melt moon - Defeated songs
  6. Owen Pallett - Heartland
  7. Broken bells - Broken bells 
  8. The Magic theatre - London town
  9. UNKLE - Where did the night fall
  10. Jonsi - Go
  11. Yann Tiersen - Dust lane
  12. Max Richter - Infra
  13. Autolux - Transit Transit
  14. Arcade fire - The suburbs
  15. Glasser - Ring
  16. Mimicking Birds - Mimicking birds
  17. Bullets in Madison - We became your family when you died
  18. Zola Jesus - Stridulum II
  19. Anais Mitchell - Hadestown
  20. Menomena - Mines
  21. Portugal. The Man - American ghetto
  22. John Grant - Queen οf Denmark 
  23. Young Heretics - We are the lost loves
  24. Efterklang - Magic chairs
  25. Chapelier Fou - 613
  26. 65daysofstatic - We were exploding anyway
  27. Shannon Wright - Secret blood
  28. Under Byen - Alt er tabt
  29. Chelsea Wolfe - The grime and the glow
  30. Our Broken Garden - Golden sea
  31. Shearwater - The golden archipelago
  32. Beach house - Teen dream
  33. Interpol - Interpol
  34. Rökkurró - Í Annan Heim
  35. Rufus Wainwright - All days are nights: Songs for Lulu
  36. Lacrymosa - Selah
  37. Brian Eno - Small craft on a milk sea
  38. Les Discrets - Septembre et ses dernières Pensées
  39. The Third eye foundation - The dark
  40. Klima - Serenades & serinettes
  41. The Radio dept. - Clinging to a scheme
  42. I Like Trains - He who saw the deep
  43. The National - High violet
  44. Blonde Redhead - Penny sparkle
  45. Victoire - Cathedral City
  46. Viernes - Sinister devices
  47. Pepper Rabbit - Beauregard
  48. Susanne Sundfør - The brothel
  49. Francis International Airport - In the woods
  50. Maximilian Hecker - I am nothing but emotion no human being no son never again son
Read rest of entry

Zola Jesus - Stridulum II + Valusia EP

«Μοιάζει με pop, είναι αρκετά θορυβώδης και έχει και λίγη όπερα». Κάπως έτσι θα περιέγραφε η Nika Roza Danilova τη μουσική της σε ένα παιδί, σύμφωνα με πρόσφατη συνέντευξή της. Έντονες 1980s επιρροές, ήχοι που βυθίζονται στο reverb κινούμενοι μεταξύ goth-pop και lo-fi rock, φωνητικά που ακροβατούν ανάμεσα στην οπερατική δεξιοτεχνία και στις μοιρολογούντες συλλαβές, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Όλα αυτά μου έρχονται συνειρμικά στο μυαλό, ακούγοντας τα τραγούδια της. Όταν ήταν 14, η Nika Roza Danilova ζήτησε από τους συμμαθητές της στο σχολείο να τη φωνάζουν Zola Jesus, για να σταματήσουν να της μιλάνε. Δεν τα κατάφερε όμως ούτε τότε, ούτε τώρα, μιας και μετά τα περσινά εκτοξευμένα στα ανώτατα στρώματα της μπλογκόσφαιρας New Amsterdam, The Spoils, και Tsar Bomba EPs ή τις συζεύξεις της με τους Former Ghosts στα Fleurs (2009) και New Love (2010) και τη Pocahaunted Amanda Brown στο πρόσφατο La Vampires Meets Zola Jesus, τα μουσικά ιστολόγια παραληρούν στο άκουσμα και μόνο του ονόματός της. Στο project της ως Zola Jesus πειραματίζεται συνεχώς, φλερτάροντας με τη μινιμαλιστική, σκοτεινή και παραμορφωμένη electronica και μεταπηδώντας από τις ζοφερές και θολές α-λα-Bristol βιομηχανικές μπαλάντες και τη κατάμαυρη μυσταγωγική goth dub, σε πιο ξεκάθαρες, επιβλητικές και αστραφτερές παραγωγές. Κι αν και οι φετινοί της ήχοι είναι πιο λουστραρισμένοι –με τη βοήθεια και του νέου στούντιο– οι κλειστοφοβικοί και σκονισμένοι βιομηχανικοί απόηχοι των τραγουδιών της και η διάθεση για πειραματισμό συνεχίζουν να παραμονεύουν, έτοιμοι να εκτοξευθούν και πάλι.

Το Stridulum είναι εμπνευσμένο από την ομώνυμη cult science-fiction ταινία του 1979 (του Giulio Paradisi), μια ταινία γεμάτη ωραίες εικόνες μεν, αλλά αρκετά μονοδιάστατη και μπερδεμένη. Η ιστορία της περιστρέφεται γύρω από τη μάχη ανάμεσα στο Καλό και το Κακό, ιδωμένο μέσα από τα μάτια ενός κοριτσιού με τηλεκινητικές ικανότητες, η ψυχή του οποίου είναι και το έπαθλο αυτής της μάχης. Τελικά το Καλό κερδίζει, σε μια εντυπωσιακή σκηνή με περιστέρια που φτερουγίζουν και λαμπερό φως να σκίζει τον ουρανό. Φαίνεται πως η Zola Jesus εντυπωσιάστηκε τόσο από τη συγκεκριμένη σκηνή και τη μουσική που τη συνόδευε, ώστε όχι μόνο χρησιμοποίησε ψήγματά τους στα EP (τα τραγούδια του Stridulum πραγματεύονται αυτή την αιώνια μάχη), αλλά τους έδωσε και το όνομα της ταινίας. Εξάλλου, επηρεασμένη και από τις σπουδές της στη φιλοσοφία, υποστηρίζει πως οι αντιθέσεις αυτές και η έκθεση στον κίνδυνο είναι που μας ωριμάζουν και μας ωθούν στην αλλαγή.

Με το Stridulum (Ι) και την επαυξημένη έκδοσή του, το Stridulum II, η Zola Jesus ξεφεύγει από τη lo-fi παραμόρφωση και θολότητα των προηγούμενων δίσκων και σιγά-σιγά ξεδιπλώνεται, φέρνοντας στο προσκήνιο τη φωνή της, αλλά και τα συναισθήματα που κρατούσε κλεισμένα στο καβούκι της. Είναι το μέσο να βγει από τον μικρόκοσμό της και να ξανοιχτεί σε ένα ευρύτερο μουσικό κοινό, αφήνοντας πίσω τα παγωμένα απομονωμένα χρόνια του Ουισκόνσιν. Η μουσική και οι στίχοι είναι εμποτισμένα από τις φιλοσοφικές της αναζητήσεις. Στίχοι ξεκάθαροι, ντυμένοι με συναισθηματική και επιβλητική μουσική, αντικατοπτρίζουν τις ανησυχίες της για τη ζωή και αρχέγονα ερωτήματα για θέματα όπως ο θάνατος και ο έρωτας (ναι, για πρώτη φορά δηλώνει ερωτευμένη, κάτι που περνά και στα τραγούδια της). Οι απαντήσεις είναι πλέον λιγότερο γκρίζες, καλυμμένες πάντα από το αχνό πέπλο ενός ηλεκτρονικού γοτθικού ρομαντισμού, όπως μαρτυρούν και οι στίχοι των “Trust Me”, “I Can’t Stand” και “Night”. Το βιομηχανικό ηχητικό υπόστρωμα είναι κι εδώ παρόν, με μικρές pop παρεκκλίσεις και lo-fi αναλαμπές. Είναι όμως πιο καθαρό, χωρίς τους έντονους παρελθοντικούς θορύβους.

Οι κοφτοί ηλεκτρονικοί ρυθμοί που αλέθονται μέσα από τα drum machines και τα αιθέρια ισοκρατήματα των synths συνοδεύουν το κυρίαρχο όργανο, τη φωνή της, η οποία απλώνεται σε στοιβάδες –άλλοτε στιβαρές και δυσοίωνες μέσω της παραμόρφωσης κι άλλοτε αραχνοΰφαντες και φωτεινές. Διανθισμένη με σκοτεινές οπερατικές κραυγές, κυριαρχεί και σε στοιχειώνει στο αποκαλυπτικό “Night”, στο ψυχοφθόρο “Manifest Destiny”, στο dark wave “Tower”, στο σπαρακτικό “Run Me Out” με το μπάσο να αντηχεί τη φωνή της Danilova ή στο αριστουργηματικό και ώριμο “Sea Talk”, που μοιάζει να περικλείει μέσα του κομμάτια του Ian Curtis και της Nico.

To Valusia EP, το οποίο κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες κινείται στο ίδιο ακριβώς κλίμα, περιλαμβάνοντας ένα νέο κομμάτι, το “Poor Animal”, καθώς και remaster εκδοχές των προηγούμενων “Tower”, “Sea Talk” και “Lightsick”, καθώς και βίντεο για τα “Night” και “Clay Bodies”, με την υπογραφή της Jacqueline Castel. Και οι αεικίνητες ηχητικές αναζητήσεις της Zola Jesus δεν σταματούν εδώ: μας προειδοποιεί πως πολύ σύντομα μέσα στην επόμενη χρονιά θα βρίσκεται και πάλι εδώ με ένα αριστούργημα...
Read rest of entry

20 Απριλίου 2010

Get Well Soon - Vexations

Get Well Soon - Vexations


City Slang

Είναι αρχές του 1893, όταν ο Γάλλος συνθέτης Eric Satie συναντά σε ένα καμπαρέ της Μονμάρτης τη ζωγράφο Suzanne Valadon. Η γέννηση ενός θυελλώδους έρωτα και η διάλυσή του μετά από έξι μήνες, καταρρακώνουν τον συνθέτη, που αναζητά τρόπους να αδειάσει το μυαλό και την ψυχή του από τα συναισθήματα της εγκατάλειψης και του πόνου. Έτσι συνθέτει ένα έργο ως μέσο αυτοτιμωρίας και αυτοψυχοθεραπείας, με βασικό χαρακτηριστικό την ατέρμονη (840 φορές) επανάληψη ενός μουσικού μοτίβου, απαιτώντας από τον εκτελεστή του ατελείωτες ώρες προετοιμασίας μέσα στη μεγαλύτερη δυνατή σιωπή και ακινησία. Οι μετέπειτα μαρτυρίες εκτελεστών, μιας και ο ίδιος ο Satie δεν εξέδωσε ποτέ το έργο κατά τη διάρκεια της ζωής του, μιλούν για τους σωματικούς και ψυχολογικούς κινδύνους που ενέχει η προετοιμασία και εκτέλεση του έργου, αναγκάζοντάς τους να βιώσουν μια ασυνήθιστη σχέση με τον χρόνο.

Τίτλος του έργου, Vexations, μικρό απόσπασμα του οποίου μπορεί να βρει κανείς κολλημένο στο καλαίσθητο βιβλιαράκι-ημερολόγιο *, που περικλείει τη νέα δουλειά του βερολινέζου Konstantin Gropper και του μουσικού του οχήματος με το όνομα Get Well Soon. Δύο χρόνια μετά το εκρηκτικό ντεμπούτο τους Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon, το Vexations έρχεται να εδραιώσει τη μοναδικότητα του δημιουργού του. ΄Άλμπουμ έντονα προγραμματικό, αποτελεί ένα καλειδοσκόπιο ηχητικών συναισθημάτων, φιλτραρισμένων μέσα από τους σωλήνες της φιλοσοφίας. Διασχίζει θεματικά τον θάνατο, το πένθος και τα πέντε στάδια της θλίψης : άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, συμφιλίωση (5 Steps / 7 Swords), τους φόβους και τις παραισθήσεις του Satie, τις ουμανιστικές αντιλήψεις του Ρωμαίου στωικού φιλοσόφου Σενέκα του Νεότερου περί γαλήνιου βίου (nothing is serious, nothing is big) ακόμη και την υποταγή της ανθρώπινης ζωής στο καλλιτεχνικό έργο, μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη Werner Herzog και τη συνήθειά του να ρισκάρει τη ζωή του κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων (Werner Herzog Gets Shot). Οι ιδέες της ελευθερίας (We Are Free), της αρμονίας, της αγάπης (That Love), της απώλειας και των συμπλεγμάτων που δημιουργούν μεταξύ τους, της πάλης της επιθυμίας κόντρα στην ανάγκη συμβιβασμού (Red Nose Day), είναι προφανές πως προβλημάτισαν τον Gropper. Όπως παραδέχεται και ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, από νεαρή ηλικία συνήθιζε να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στη μουσική, τη λογοτεχνία και τη μελέτη της φιλοσοφίας, το απόσταγμα της οποίας αποτελεί τελικά τη ραχοκοκαλιά του Vexations, με τη μορφή συρραφής ιδεών και θεωριών από τον δημιουργό του.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο πατά το μουσικό ταλέντο των Get Well Soon – και κυρίως του Gropper - και αναπτύσσονται με τον ιδανικότερο τρόπο, οδηγώντας το Vexations μερικά σκαλοπάτια ψηλότερα από το ντεμπούτο τους. Μιας και είναι προφανές πως σκοπός του είναι να μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στα βάθη της ψυχής και τους άγνωστους φόβους μας, η επιλογή του δάσους (ψυχή) είναι καταλυτική. Το εναρκτήριο κομμάτι Nausea ξεκινά με φυσικούς ήχους που ηχογράφησε ο Gropper στο δάσος κοντά στο πατρικό του (βίντεο των οποίων ο ίδιος διέρρευσε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του δίσκου), ονειρικά έγχορδα, και χορωδιακά που θυμίζουν παιδικές φωνές και μουσικά παιχνίδια, γυρίζοντάς μας στην παιδική ηλικία και τα χρόνια της αθωότητας. Η περιπλάνηση στο «δάσος» συνεχίζεται μέσα από συνεχείς μουσικές αντιθέσεις και παιχνίδια έντασης. Κομμάτια με έγχορδα και γυναικεία φωνητικά κυλούν βασανιστικά, εντείνοντας την εσωτερική πίεση (Α Voice in the Louvre, We Are The Roman Empire), λαμπυρίζουν ως τέλεια δείγματα σοφιστικέ ορχηστρικής ποπ (We Are Ghosts) ή ξεχύνονται σε ελεγειακές εκρήξεις χάλκινων πνευστών (5 Steps / 7 Swords), έχοντας ως συνδετικό κρίκο τη μαγική χροιά του Gropper, τον λυρισμό των μελωδιών και τη μεγαλοπρέπεια των ενορχηστρώσεων.

Το Vexations, σύμφωνα με τον Gropper, είναι το ίδιο το δάσος που μιλάει, όπως τότε που συνήθιζε να παίζει σε αυτό μικρός. Είναι η μακριά και μεταβλητή πορεία από τη παιδική ηλικία προς την ενηλικίωση. Η πρόσκληση να απαλλάξεις τη ψυχή σου από τις έγνοιες, βουτώντας μέσα τους.

Stepping out of the forest means losing the knowledge what’s right and real. Some call it ‘grow up’


* αναζητείστε την έκδοση με το bonus cd, που περιλαμβάνει τραγούδια από και για ταινίες.

Οι Get Well Soon θα εμφανιστούν στο Synch Festival στις 4 Ιουνίου.

Read rest of entry

Μουσική και Λογοτεχνία - Πρελούδιο

"Η λογοτεχνία είναι σαν την κόκα, ενώ η μουσική σαν την ηρωίνη. Η λογοτεχνία οξύνει το νου, ενώ η μουσική αποβλακώνει."

Με αυτή την ανορθόδοξη παρομοίωση και σύγκριση επέλεξε να παρουσιάσει το 2009 τον νέο του δίσκο (Préliminaires)ο Iggy Pop, που είναι εμπνευσμένος από τη νουβέλα Η πιθανότητα ενός νησιούτου Γάλλου Michel Houellebecq (παλιότερη λογοτεχνική τροφή είχαν αποτελέσει τα έργα των Jack Kerouac, William Burroughs και Allen Ginsberg).

Κανείς δεν αμφιβάλλει πως τα δάνεια μεταξύ των τεχνών είναι πολλές φορές αναπόφευκτα, αλλά άκρως ενδιαφέροντα. Οι σχέσεις της μουσικής με τη λογοτεχνία, τόσο με την ποίηση όσο και με την πεζογραφία, ήταν και είναι άρρηκτα δεμένες. Εξάλλου, η σαγήνη των στίχων δεν σταμάτησε ποτέ να έλκει σαν μαγνήτης τους μουσικούς και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αφιέρωσαν τραγούδια, το όνομά τους ή και ολόκληρη την καριέρα τους στον λογοτέχνη ή ποιητή που άλλαξε τη μουσική –και όχι μόνο– σκέψη τους.

Στρατιές ολόκληρες τραγουδοποιών και συγκροτημάτων (Ian Curtis, Thom Yorke, Klaxons, Empire of the Sun) μαγεύτηκαν από τις χαοτικές διαδρομές του μυαλού του J.G. Ballard, την ομιχλώδη ρομαντική φιγούρα του William Blake (Fugs, Marc Bolan, Ulver, Jim Morrison), τους μπίτ Jack Kerouac και William Burroughs (Bob Dylan, Beatles, Bono, Patti Smith), τη δεσποτική μορφή του Joyce (Syd Barrett, Van Morrison, Kate Bush), τον μακάβριο και αυτοκαταστροφικό ρομαντισμό του Poe (South Of No North, Lou Reed) τον..., και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Αρκετοί, ακολουθώντας τα χνάρια των λογοτεχνικών ινδαλμάτων τους, επέδειξαν αξιοθαύμαστες συγγραφικές ικανότητες. Ο Nick Cave λάτρευε τον Vladimir Nabokov κι αυτό ίσως τον οδήγησε στο να γράψει κι ο ίδιος μυθιστορήματα, όπως το And the ass saw the angel. Ο ποιητικός και μυθιστοριογραφικός οίστρος του Leonard Cohen είναι αδιαμφισβήτητος (έγραψε το εκπληκτικό Beautiful Losers), ενώ μια από τις πιο αναπάντεχες υποψηφιότητες για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, ήταν αυτή του Bob Dylan.

Στην άλλη πλευρά του καθρέφτη βρίσκονται συγγραφείς που δεν έπαψαν ποτέ να ερωτοτροπούν με εκρηκτικό τρόπο με τη μουσική, είτε συνθέτοντας και συμμετέχοντας σε δισκογραφίες ξεχωριστών μουσικών μορφών (ανυπέρβλητο παράδειγμα ο William S. Burroughs που ηχογράφησε με τον Kurt Cobain το The "Priest" They Called Him και χαρακτηρίστηκε ως ο «Έλβις των γραμμάτων», επηρεάζοντας με τη σειρά του ) είτε «ανάβοντας» μέσα από τη συγγραφική τους πένα (βιογραφική ή λογοτεχνική) μουσικά φιτίλια (High Fidelity του Nick Hornby, Οι Νάνοι του Θανάτου του Jonathan Coe, Lipstick Traces του Greil Marcus, κ.ά.).

Σίγουρα, η γοητεία της μουσικής και της λογοτεχνίας κρύβεται στα μη προφανή. Σε όλα αυτά που πρέπει να ανακαλύψεις ή να αποκρυπτογραφήσεις. Όλα αυτά που θα αποτελέσουν το ερέθισμα για να βουτήξεις βαθύτερα στη μαγική τους σχέση. Κι αν τα καταφέρεις, ο νέος κόσμος που θα σου αποκαλυφθεί, θα είναι σίγουρα συναρπαστικός...


Read rest of entry

Ονόματα από χαρτί

Η Φανφαρλό, η μοναδική νουβέλα που έγραψε ο Charles Baudelaireσε ηλικία 24 ετών, θεωρείται το πρώτο πραγματικό έργο της δημιουργίας του, μιας και πέρα από τις ηθικολογικές διαστάσεις του, αποκαλύπτει τη γοητεία που ασκούσε ο πεζός λόγος στον ποιητή, παρουσιάζοντας και αυτοβιογραφικό ενδιαφέρον.

Ο Σάμουελ πήγε στο θέατρο κι άρχισε να μελετά τη Φανφαρλό πάνω στη σκηνή. Την έβρισκεαιθέρια, υπέροχη, γεμάτη ζωή, καλόγουστη μες στα γελοία της ρούχα… Η Φανφαρλό ήταν συγχρόνως μιασαιξπηρική ιδιοτροπία και ένα χοντροκομμένο αστείο του ιταλικού θεάτρου…

Στα δίχτυα της γοητείας της “χάρτινης” χορεύτριας Φανφαρλό, έπεσε και το indie pop συγκρότημα Fanfarlo, που εντυπωσίασε με το φετινό ντεμπούτο τους, Reservoir.

Τα Άνθη του κακού θα προτιμήσουν για όνομα οι industrial Γερμανοί FleursDu Mal.

Το 1868 ο μυστηριώδης Isidore Lucien Ducasse γράφει μια σειρά ασμάτων, τα Les Chants de Maldoror και τα εκδίδει με το ψευδώνυμο Comte de Lautreamont, σοκάροντας τα ήθη των καιρών του. Τα καταδικασμένα και καταραμένα ποιήματα γίνονται λάβαρο αρκετών μεταγενέστερων «σκοτεινών» καλλιτεχνών, όπως ο David Tibet. Η πιο άγνωστη, ίσως, επιρροή είναι το ντουέτο που δημιούργησε το 1999 ο θορυβώδης Ιάπωνας ηλεκτρονικός Merzbow (ή Masami Akita) με τον Mike Patton και το ονόμασε Maldoror.

Μια από τις πλέον δυσοίωνες και νευρικές νουβέλες του χαοτικού J.G.Ballard που έγραψε το 1984, το Empire of the Sun, βαφτίζει το ομώνυμο ηλεκτρονικό ντουέτο από την Αυστραλία. Η προσαρμογή του βιβλίου σε ταινία από τον Steven Spielberg το 1987 αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ του συγγραφέα και του συγκροτήματος.

Οι Warsaw ήταν ένα αγγλικό rock συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1976 στο Salford του Manchester και που πολύ σύντομα, αφομοιώνοντας τις punk rock επιρροές του, κατάφερε να πρωτοπορήσει στο κίνημα του post punk. Οι Joy Division ήταν ένα γκρουπ Ναζί βιαστών, που κατοικούσαν, εκτός από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο βιβλίο του Karol Tzetnik,House of Dolls. O Tzetnik έγραψε το βιβλίο κάτω από το όνομα και τον κωδικό που είχε ως «φιλοξενούμενος» κι ο ίδιος σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (Ka-Tzetnik 135633). To 1979 οι Warsaw κυκλοφορούν το Unknown Pleasures, χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά το όνομα JoyDivision.

Oι φανταστικοί κόσμοι του J. R.R. Tolkien άσκησαν τεράστια επιρροή σε συγκροτήματα της δεκαετίας του ’70 - κυρίως από τον χώρο της metal μουσικής - και οι αναφορές στο έργο του είναι ατελείωτες. Το 1979 οι Silmarillion αφιερώνουν το όνομά τους στο τελευταίο χρονολογικά έργο του Tolkien, για να το συμπτύξουν το 1980 σε Marillion.

O John Lennon ήταν μεγάλος θαυμαστής του Jack Kerouac και γι αυτό λέγεται πως πρόσθεσε ένα ‘a’ στο όνομα των Beatles. Εξάλλου, στο εξώφυλλο του Sgt Peppers Lonely Hearts Club Band συμπεριέλαβαν τις φωτογραφίες δέκα συγγραφέων, μεταξύ των οποίων οι Oscar Wilde, Edgar Allan Poe, George Bernard Shaw, κ.ά.

Ακόμη και μια παιδική ιστοριούλα του A. A. Milne με ήρωα τον αδιάφορο αρκούδο Winnie-the-Pooh και τίτλο Pooh and Piglet go hunting and catch awoozle, δανείζει το όνομά της στους Καλιφορνέζους indie rock TrespassersWilliamnext to [Piglets] house was a piece of broken board which had: “TRESPASSERS Won it.

Η Πτώση (La Chute), η φιλοσοφική νουβέλα του Albert Camus που περιγράφει την εθελούσια συντριβή της αλαζονείας και τονίζει την συνειδητοποίηση της ματαιότητας της ζωής έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση στο post punk σχήμα που δημιουργήθηκε το 1976 στο Manchester, ώστε να βαπτιστούν από αυτή: The Fall.

Το σεξουαλικό προφίλ της Αμερικής τη δεκαετία του ΄60 αποτυπώνεται στο βιβλίο του Michael Leigh, Velvet Underground και ο τίτλος του υιοθετείται αμέσως από τον Lou Reed, τον John Cale και τον Sterling Morrison. Η βίβλος του μαζοχισμού του Leopold von Sacher-Masoch, Venusin Furs, γίνεται αμέσως τραγούδι τους, ενώ ο ήρωάς του Severin ζωντανεύει μέσα από το όνομα του Steven Severin των Siouxsie & The Banshees.

Η κολεκτίβα από τη Virginia, Gregor Samsa, αν και χαρακτηρίζεται ως post rock, αρέσκεται στις μεταμορφώσεις του ήχου, φλερτάροντας με εφιαλτικές ονειρικές ατμόσφαιρες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Gregor Samsa ήταν ο κεντρικός, άτυχος ήρωας της Μεταμόρφωσης του Franz Kafka. Ο ήρωας της Δίκης βάφτισε τους Σκωτσέζους post punk Josef K, ενώ πάνω σε μια άλλη ηρωίδα, την καφκική Josephine, βασίστηκε το He & She, AngryEnough To Keep Loving In The Dark Ages, των 2L8.

Το θέμα θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο πολλών διδακτορικών διατριβών, γι αυτό είναι αδύνατο να περιγραφεί σε μερικές γραμμές...κλείνει λοιπόν εδώ με την παράθεση μερικών ακόμη συγκροτημάτων.

Είναι προφανές από που πήραν τα ονόματά τους οι post rock Θεσσαλονικείς 2 By Bukowski (Charles Bukowski), οι μελοδραματικοί Δανοί The William Blakes (William Blake), οι Νεοζηλανδοί The Verlaines(Tom Verlaine), οι τσιγγάνοι punk Gogol Bordello (Nikolai Gogol), οι ξεχασμένοι Ιρλανδοί The Divine Comedy (Dante) και οι ακόμα πιο παλιοί Καναδοί Steppenwolf (φαντάζομαι πως δεν υπάρχει κάποιος που δεν έχει διαβάσει τονΛύκο της Στέππας του Herman Hesse).

Και για πιο δύσκολους λύτες, αναφέρω επιγραμματικά τους OkkervilRiver (το όνομά τους το συναντάμε σε μια μικρή ιστορία της TatyanaTolstoya), το indie rock ντουέτο από την Καλιφόρνια Two Gallants (οι TwoGallants είναι μία από τις δεκαπέντε ιστορίες που εμφανίζονται στουςDubliners του James Joyce), τους Modest Mouse (από το βιβλίο της Virginia Wolf The Mark on the Wall), τους indie rock Titus Andronicus(από το έργο του William Shakespeare), το γκρουπ των 70’s SoftMachine (από το βιβλίο του William Burroughs) και τους Good Charlotteαπό το Maryland (από το παιδικό βιβλίο της Carol Beach York, GoodCharlotte: The girls of good day orphanage).

Tέλος, πασίγνωστη είναι η περίπτωση του Robert Allen Zimmermann που το 1962 αλλάζει το όνομά του σε Bob Dylan, δανειζόμενος το όνομα του αγαπημένου του ποιητή Dylan Thomas.

Read rest of entry

19 Αυγούστου 2009

Redjetson - Other Arms

Η δημιουργία και υποδοχή του κύκνειου άσματος ενός συγκροτήματος αποτελεί βαρύ φορτίο τόσο για το ίδιο το συγκρότημα, όσο και για τους αποδέκτες του. Στην περίπτωση των Redjetson το βάρος μετατίθεται αποκλειστικά στους ακροατές, μιας και κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής του ενάμιση περίπου χρόνο πριν, τίποτα δεν προμήνυε το τέλος που ήρθε μερικούς μήνες μετά. Οι Redjetson δεν πρόλαβαν να καρπωθούν την επιτυχία ή να αντιμετωπίσουν την μετριότητα ή αποτυχία του δίσκου, γι αυτό οποιοδήποτε σχόλιο θα μπορούσε να ακουστεί ως επικήδειος απουσία συγγενών και νεκρού, αν δεν ήταν πραγματικά άξιο προσοχής. Εξάλλου, ο “νεκρός” ανυπομονεί να δοκιμάσει νέα ακούσματα αποχαιρετώντας μας αισιόδοξα με τον τίτλο-αφιέρωση του τελευταίου τραγουδιού For Those Who Died DancingThere is no apocalypse… Turn off your life span and have some fun… And it’s all over now.

To Other Arms δεν είναι αποκαλυπτικό. Δεν καινοτομεί. Στηρίζεται όμως σε χέρια στιβαρά που αναδίδουν έναν μελαγχολικό post-rock αέρα παρόμοιο με αυτόν που θα έβρισκε κανείς γύρω από τους Radiohead, τους Interpol και τους Mogwai κι απέκτησαν κι από τις περιοδείες τους δίπλα στους 65daysofstatic, τους Bloc Party, τους Archive και τους iLiKETRAiNS. Στο κέντρο κάθε τραγουδιού βρίσκεται ο Clive Kentish που τραγουδά με τρόπο μελοδραματικό και σπαρακτικά ωμό. Οι κιθάρες των Ian Jarrrold και Daniel Carney άλλοτε παρεμβαίνουν δυναμικά δημιουργώντας στιγμές ηλεκτρισμένης έξαψης και ευφορίας (Soldiers & Dinosaurs, Count These Demons), βυθίζονται κι αυτές στη μελαγχολία (Witches At The Controls), μετατρέπονται με τη συνοδεία του ξυλόφωνου σε βουβούς, σχεδόν ambient λυγμούς, όπως στο οργανικό First Of The 47,000, ακολουθούν με πένθιμους βηματισμούς τις κοφτές συγχορδίες του πιάνου και τις ανάσες της φωνής, για να ξεσπάσουν και πάλι (Threnody) ή αποφασίζουν να παραχωρήσουν τους πρώτους ρόλους στο αποφασιστικό μπάσο του Grant Taylor και τους φρενήρεις κρουστούς ρυθμούς του Joel Hussey (Beta Blocker).

Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη μεγάλη κυκλοφορία τους New General Catalogue στην Drowned in Sound Recordings (είχαν προηγηθεί και κάποια singles και splits) οι πέντε μουσικοί από το Essex αποφασίζουν να κατέβουν από τη σκηνή, βγάζοντας σιγά σιγά τα ρούχα των Redjetson. Αφήνουν όμως πίσω τους έναν πολύ σημαντικό δίσκο, που ξεχειλίζει ενέργεια, ορμή και συναίσθημα. Η Gizeh, ευτυχώς, θα βρεθεί εκεί κοντά για να τον μαζέψει και να τον προσφέρει σε περιορισμένα αντίτυπα.

Rest in peace.

Gizeh Records, 2009

Read rest of entry

inside a deer Copyright © 2009 Black Nero is Designed by Ipietoon Sponsored by Online Business Journal