Trouble Over Tokyo - Interview

Λίγο πριν πακετάρει τις βαλίτσες του για την Τουλούζη, ο Toph, δημιουργός και μοναδικό μέλος των “Trouble Over Tokyo”, ήταν στην ώρα του στο ιντερνετικό μας ραντεβού ως γνήσιος Άγγλος, τρομερά ευδιάθετος.Τελικά η κουβέντα εξελίχθηκε σε μαραθώνιο και ο Toph, αποκάλυψε πολλά για τον ίδιο αλλά και το album του “Pyramides” που κυκλοφόρησε από την Klein Records.

Πως προέκυψε το όνομα “Trouble Over Tokyo” ;

Ήταν έμπνευση ενός φίλου μου, όταν έψαχνα όνομα για ένα μεγάλο συγκρότημα που είχα κάποτε. Ήρθε απλά και μου είπε «τι λες για το Trouble Over Tokyo;» Και συμφώνησα. Τότε το όνομα, κατά κάποιο τρόπο, δημιούργησε και τη μουσική, μου έδωσε ιδέες για όλα...τα σκίτσα, τα τραγούδια...

Και τα σκίτσα με πάνε στην επόμενη ερώτηση. Το website σου με όλα αυτά τα χειροποίητα, σχεδόν παιδικά σκιτσάκια και τις post-it σημειώσεις, είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Η αγάπη σου να εκφράζεσαι μέσω σκίτσων επηρεάζει ίσως και τη μουσική δημιουργία ; Ποια είναι η διαδικασία σύνθεσης;

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Στην πραγματικότητα, είναι το πιο απλό website που υπάρχει στον κόσμο…τόσο απλό που ακόμη και η ανανέωσή του είναι παιχνιδάκι… Ναι, ναι! Υπόσχομαι να το ανανεώσω σύντομα.Χαχα! Σχετικά με τα τραγούδια…τα τραγούδια είναι απλά τραγούδια, μέχρι τη στιγμή που θα σχεδιάσω το εξώφυλλο και όλο το artwork του album. Τότε συνειδητοποιώ το χρώμα-χαρακτήρα του album και μπορώ να επιστρέψω στην μίξη των τραγουδιών. Είναι σαν να έχεις τη σειρά από σκηνές μιας ταινίας, χωρίς να ξέρεις την πλοκή, μέχρι τη στιγμή που θα φτιάξεις το πόστερ της και θα συμπληρωθούν τα κομμάτια του παζλ.

Επομένως έχεις κάποιες εικόνες στο μυαλό σου όταν γράφεις ένα τραγούδι. Οι στίχοι ακολουθούν ;

Ίσως έχω εικόνες. Αν και πιο πολύ είναι ένα είδος διαλογισμού ή κάτι τέτοιο. Σαν να κλειδώνει ο εγκέφαλός μου και να είμαι 100% προσηλωμένος στο τραγούδι. Οι στίχοι προκύπτουν αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας. Τις περισσότερες φορές, κάθε τραγούδι τελειώνει σε μια μέρα. Μετά επιστρέφω και ίσως ξαναηχογραφώ κάποια σημεία. Μερικές φορές πάντως, όταν βγαίνω από το στάδιο της δημιουργίας και ακούω τα τραγούδια, πραγματικά αναρωτιέμαι για το πώς κατάφερα και έβγαλα το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Και το αστείο είναι πως μετά δεν θυμάμαι τίποτα από τις στιγμές της δημιουργίας. Σαν να είχα μπει για λίγο στη «ζώνη του λυκόφωτος». Τρομακτικό..χαχα

Αν έπρεπε λοιπόν να περιγράψεις τον ήχο σου σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τον «Trouble Over Tokyo», τι θα του έλεγες;

Indielectro Angst-Pop! Σαν να προσπαθεί να χορέψει ο Thom Yorke το “Leave Me Alone” του Michael Jackson, γιατί ενώ ξέρει ότι είναι κακός χορευτής, κατά βάθος το λατρεύει το τραγούδι αυτό!

Thom Yorke, Michael Jackson, Bjork, είναι καλλιτέχνες που διάβασα πως θαυμάζεις. Άλλοι ;

Ναι! Βρίσκω επίσης αρκετά ενδιαφέρουσα την M.I.A., όπως και τους Paul Simon, Dizzee Rascal, David Bowie, Talking Heads…πολλούς ακόμη…

Είχα σκοπό να σου ζητήσω ένα top5, αλλά δεν θα σε παιδέψω και θα σου ζητήσω ένα αγαπημένο τραγούδι.

Δεν πειράζει, θα σου πω τα αγαπημένα μου albums. Σε τυχαία σειρά:

One Trick Pony – Paul Simon
Illinoise – Sufjan Stevens
Kid A – Radiohead
Dr. John – Anutha Zone
Beck – Midnite Vultures

Επιστροφή στο “Pyramides”. Πως προέκυψε το album?

Ήταν 2 Ιανουαρίου του 2007, όταν συνάντησα σε ένα πάρτυ μια φίλη, την Emmanuele. Είχε ακούσει το πρώτο μου album και αφού της εκμυστηρεύτηκα το πόσο με παίδευε το δεύτερο, μου είπε «η ζωή είναι σας τις Πυραμίδες…συνεχώς χτίζεις χωρίς να κοιτάς πίσω σου για να δείς πόσο ψηλά έχεις φτάσει…το ότι δεν έχεις τοποθετήσει την επόμενη πέτρα, δε σημαίνει όμως πως δεν έχεις ήδη δημιουργήσει κάτι». Στιγμιαία λοιπόν σχηματίστηκε στο μυαλό μου το εξώφυλλο του δίσκου κι όταν επέστρεψα σπίτι σημείωσα το όνομα στα γαλλικά (Pyramides) προς τιμήν της.

Ένα τραγούδι που ξεχώρισα είναι το 4,228, το ντουέτο με την Milly Blue (ένιωσα για λίγο το άγγιγμα της Annie Lennox). Πες μου για τη συνεργασία αυτή, αλλά και για την αγάπη σου για τους αριθμούς (ο πρώτος σου δίσκος ονομάζεται «1000»).

Ναι, μάλλον έχω μανία με τους αριθμούς. Θα σου μιλήσω γι’ αυτό όμως αργότερα. Το 4.228 είναι και το δικό μου αγαπημένο τραγούδι. Μερικές φορές δυσκολεύομαι να πιστέψω πως το έγραψα εγώ. Γνώρισα την Milly μέσω κάποιων φίλων. Έχει δύο τραγούδια στο τελευταίο Basement Jaxx album και την πιο εντυπωσιακή φωνή που έχω ακούσει εδώ και χρόνια. Έτσι έγραψα το τραγούδι έχοντας τη φωνή της στο μυαλό μου.

Άλλοι καλλιτέχνες με τους οποίους επιθυμείς να συνεργαστείς;

Πάντα ψάχνω για ντουέτα, μιας και τα λατρεύω. Μέχρι στιγμής δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο καλλιτέχνη στο μυαλό μου, οπότε προτιμώ να περιμένω μέχρι να βρώ κάποιον πραγματικά ξεχωριστό. Ακούγεται λίγο σαν τις σχέσεις αυτό.

Επομένως αυτή τη στιγμή οι Trouble over Tokyo συνεχίζουν να είναι μια one-man band;

Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Αυτή τη στιγμή κάνω πρόβες με μια μπάντα για κάποια festivals και lives και νομίζω πως θα έχει αρκετό ενδιαφέρον το να δω πως θα επηρρεαστεί ο ήχος μου στον επόμενο δίσκο.

Ίσως είσαι λοιπόν σε αναζήτηση νέου ήχου;

Ακριβώς! Νομίζω πως κινούμαι περισσότερο σε λίγο πιο σκληρό ήχο, με περισσότερα synths. Αυτό όμως σημαίνει πως ίσως θα πρέπει να παίζω καλύτερα. Τα lives είναι πάντα πιο απαιτητικά.

Διάβασα στο site σου πως συνέθεσες το πρώτο σου κομμάτι στην ηλικία των 5! Τι ήταν ακριβώς;

Ονομαζόταν “I Can See The Top Of Houses” και γράφτηκε στον επάνω όροφο ενός λεωφορείου. Γυρνώντας σπίτι, έγραψα τους στίχους με τη μητέρα μου. Ίσως αυτό να ήταν που με ενθάρρυνε για να ασχοληθώ στο μέλλον.

Ακολούθησαν μουσικές σπουδές λοιπόν μετά;

Χμμ, όχι ακριβώς μουσικές σπουδές. Έμαθα να παίζω κιθάρα στο σχολείο, στα 7 μου, και γενικά ήμουν πολύ καλός στο να μπορώ να παίζω τραγούδια που άκουγα στο ραδιόφωνο. Θυμάμαι είχαμε βγεί για φαγητό με την οικογένειά μου κι εγώ, ως συνήθως ,είχα πάρει την κιθάρα μαζί μου. Κι όταν κάποιος έβαλε Buddy Holly στο jukebox, σηκώθηκα κι άρχισα να παίζω. Ακόμη θυμάμαι την έκπληξη όλων τριγύρω μου, αφού δεν με είχαν ξαναδεί να το κάνω αυτό. Νομίζω ήμουν 10 χρονών.

Παραμένοντας στο παρελθόν, ποιά ήταν η καλύτερη μουσική συμβουλή που σου έδωσαν και τι θα έλεγες εσύ σε έναν καλλιτέχνη που κάνει τα πρώτα του βήματα;

Δεν θυμάμαι να με συμβούλεψε ποτέ κανείς. Αυτό που θα μπορούσα να πω όμως είναι, να κάνεις μουσική για τον εαυτό σου και για κανέναν άλλον. Αν δεν είσαι ειλικρινής με τα συναισθήματά σου και κατά συνέπεια με τη μουσική που δημιουργείς προσπαθώντας να τα εκφράσεις, παύεις να είσαι αληθινός και αυτό αργά ή γρήγορα θα το εισπράξει και το κοινό.

Ίσως γι’αυτό λοιπόν και οι στίχοι σου έχουν έντονο συναισθηματικό βάρος; Εκφράζεις τις φοβίες σου μέσα από αυτούς;

Δεν υπάρχει νόημα να γράψω κάτι άλλο πέρα από τα συναισθήματά μου. Αν οι στίχοι είναι αληθινοί και ειλικρινείς, τότε μόνο έχουν νόημα. Και ναι, συνήθως περιγράφουνε τις φοβίες μου, αν και είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετές ακόμη που με περιμένουν στην επόμενη στροφή.

Παρ’όλη την επιφανειακή απαισιοδοξία των τραγουδιών σου όμως, στο τέλος πάντα διαφαίνεται η ελπίδα.

Νιώθω, όπως και οι περισσότεροι φαντάζομαι, πως μας περιτριγυρίζει η δυστυχία. Θα μπορούσα να κλαίω κάθε 2 λεπτά για την σημερινή κατάσταση του κόσμου. Παρ’όλα αυτά όμως, μια δύναμη μέσα μου με σπρώχνει να παλέψω και να ηγηθώ για να αλλάξω τα πράγματα. Κι ενώ είμαι αρκετά ήρεμος και υπομονετικός , μέσα μου κρύβω τεράστια ορμή κι ενθουσιασμό.

Τα τραγούδια πάντως είναι ένα σημαντικό όπλο ή μάλλον δύναμη για να καταφέρεις να περάσεις μηνύματα στον κόσμο.

Είναι ναι. Το σημαντικότερο πιστεύω.

Αφήνοντας του φόβους και πηγαίνοντας στα όνειρα, ποιά είναι η μεγαλύτερή σου επιθυμία ;

Θέλω να γίνω σούπερ ήρωας ή βασιλιάς! Δεν ξέρω βέβαια πως ερμηνεύεται αυτό από ψυχολογικής πλευράς.

Ίσως μεγάλο εγωϊσμό ή επιθυμία να είσαι ελεύθερος ;

Ή ίσως επιθυμία να οδηγήσω τους άλλους στην ελευθερία; Βέβαια , όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω λογιστής (από εκεί μάλλον πηγάζει και η αγάπη μου για τους αριθμούς). Ήθελα απλά να φοράω ένα κουστούμι και να κάνω τη μητέρα μου ευτυχισμένη. Χαίρομαι πάντως που δεν το έκανα...χαχα

Αφού ανέφερες τα κουστούμια και τις εταιρείες, ποια είναι η σχέση σου με τις δισκογραφικές; Στο site σου έχεις ένα πανέξυπνο γράμμα που απευθύνεται σε όλους τους μεγάλους αντζέντηδες, τους Yodellers και τους Midgets, όπως τους αναφέρεις χαριτολογώντας. Θα τους έκλεινες την πόρτα
λοιπόν ;

Μπορεί και ναι, δεν ξέρω. Θα πρέπει πραγματικά να είναι κάποια πρόταση που θα με εξιτάρει και ταυτόχρονα δεν θα περιορίζει τις ελευθερίες μου στη δημιουργία ή την επικοινωνία με τον κόσμο. Ποτέ δεν λέω ποτέ βέβαια...

Η Klein Records είναι άλλη περίπτωση φαντάζομαι. Πως έφτασες εκεί ;

Μεγάλη ιστορία! Είχα κάνει κάποιες συναυλίες στην Αυστρία και ο αντζέντης μου, η Inkmusic, είχε μια δισκογραφική, την Schoenwetter. Οι “Pyramides” κυκλοφόρησαν αρχικά στην Αυστρία τον Αύγουστο κι έτσι με προσέγγισε και η Klein Records που ανέλαβε την παγκόσμια κυκλοφορία. Οπότε τώρα είμαστε όλοι μαζί μια ομάδα και πραγματικά είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Θεωρώ την Klein αρκετά ανοικτή σε προτάσεις και πειραματισμούς.

Στο θέμα του downloading πως αντιδράς ;

Δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα. Κι εγώ αρχικά κατέβασα το In Rainbows των Radiohead και αργότερα αγόρασα την έκδοση των 60e. Είναι τόσο εύκολο πλέον να κατεβάσει κάποιος κάτι, που θα το κάνει έτσι κι αλλιώς. Ίσως τελικά να είναι και καλό, γιατί αναγκάζει εμάς τους καλλιτέχνες να γινόμαστε καλύτεροι και να βγάζουμε πιο ποιοτικά albums. Οπότε κι ο κόσμος θα αγοράσει τον δίσκο που πραγματικά τον ενδιαφέρει. Ακόμη κι εγώ έχω τόσα άχρηστα albums στο σπίτι μου, που με κάνουν να νιώθω ένοχος μερικές φορές. Σημασία τελικά έχουν άλλα πράγματα κι όχι τα χρήματα....σημασία έχει η καλή μουσική και να υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπούν αυτό που κάνεις.

Ποιά τραγούδια σου αγαπάς ;

To 4.228…το Assembly Line…το The Dark Below. Το τελευταίο το έγραψα κλαίγοντας στο πάτωμα του μπάνιου. Σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Πόνος αλλά και μια μεγαλειώδης αναλαμπή που τελικά με τράβηξε επάνω.

Και κάτι κακό τώρα. Διάλεξε ένα album άλλου καλλιτέχνη και κάψτο!

Α! Τι ωραία!χαχα...το έχω ήδη έτοιμο! Swing When You’re Winning του Robbie Williams. The most fucking cynical money making exercise in Pop music! Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως είναι απλά ένα κακομαθημένο παιδί που έχει χάσει το δρόμο του και απλά αντιδρά.

Κλείνοντας και λέγοντάς σου πως ευχαριστήθηκα πολύ τη κουβέντα μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα ή αν έχεις σκοπό να έρθεις για συναυλίες;

Δυστυχώς δεν έχω έρθει ποτέ, αλλά το θέλω πολύ. Θέλω να παίξω παντού! Αν μπορείτε λοιπόν να με φέρετε, στη διάθεσή σας. Σ’ευχαριστώ κι εγώ. Το διασκέδασα πολύ.

Read rest of entry

Monta - Interview

Πρέπει να παραδεχτώ πως από τη στιγμή που πήρα στα χέρια μου τον νέο σου δίσκο, με κέρδισαν οι τρυφερές μελωδίες, η ευαισθησία του και οι στίχοι που μοιάζουν να καθρεφτίζουν εσένα και τον καθένα που ακούει. Μήπως αυτά ακριβώς τα στοιχεία ήταν που σε ώθησαν να φύγεις από τους Miles; Αναζητώντας ίσως κάτι πιο ήσυχο και εσωτερικό;

Γειά σου Ελένη και σ’ευχαριστώ. Ίσως να είναι και κάπως έτσι. Μετά από 15 χρόνια με μια μπάντα, τους Miles, νιώθω πως είναι πραγματικά υπέροχο να δημιουργώ μόνος μου. Αρκετές φορές οι μπάντες είναι φλύαρες με αποτέλεσμα να χάνονται σπουδαίες ιδέες ή να κάνεις συμβιβασμούς. Μου αρέσει πολύ που τώρα αποφασίζω τα πάντα μόνος μου αν και ,για να είμαι ειλικρινής, υπάρχουν και στιγμές που μου λείπει αυτή η αίσθηση της συντροφικότητας.

Νιώθεις λοιπόν τώρα πιο ελεύθερος και δημιουργικός ως Monta παρά ως μέλος των Miles και πόσο νομίζεις πως τους κουβαλάς μέσα σου;

O Gilbert κι εγώ, δημιουργήσαμε τους Miles όταν ήμουν 15. Αποτελούν λοιπόν μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Κάναμε μαζί 5 δίσκους, παίξαμε σε συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Δεν ξεχνάς εύκολα όλα αυτά που έχεις ζήσει στο παρελθόν. Κι από την άλλη, όλες αυτές οι εμπειρίες με επηρρέασαν και ως Monta. Πάντως είμαι σίγουρος πως μια μέρα οι Miles θα βρεθούν και πάλι μαζί στη σκηνή και θα το διασκεδάσουμε πολύ.

Στο νέο σου δίσκο λες “ I do not belong on this stage”. Πόσο δύσκολο ή εκστατικό είναι να είσαι μόνος σου πάνω στη σκηνή, συγκριτικά και με το παρελθόν σου με τους Miles;

Μερικές φορές έχω την αίσθηση πως δεν ανήκω πουθενά. Θα’ θελα να μένω σπίτι και να πηγαίνω σε μια «κανονική» δουλειά, οποιαδήποτε κι αν ήταν αυτή. Ξέρω όμως πως δεν θα άντεχα με τίποτα όλες αυτές τις ιεραρχικές διαδικασίες και τις ίντριγκες που συνοδεύουν τις ομαδικές εργασίες. Θα μου ήταν πολύ δύσκολο. Εξάλλου, είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρω πως μπορώ να σταματήσω όποτε εγώ το θελήσω. Όσο για τη σχέση μου με τη σκηνή, ναι, είναι διεγερτική.

΄Όταν προσπαθώ να σκεφτώ μουσική ή κάποια μπάντα εκτός Αμερικής, αυτόματα το μυαλό μου πάει στην Αγγλία. Πόσο δύσκολο μουσικά είναι το να είσαι από το Μόναχο;

Νομίζω πως καλές μπάντες υπάρχουν πλέον παντού. Και αν κάνουν κάτι μοναδικό, αργά ή γρήγορα ο κόσμος θα ανακαλύψει τη μουσική τους. Εγώ πάντως είμαι αρκετά σκεπτικιστής όταν ακούω τους κριτικούς να εξυμνούν «τη νέα μπάντα» από την Αγγλία. Αυτό συμβαίνει σχεδόν κάθε βδομάδα και τελικά θεωρώ πως μόνο η μία στις δέκα έχει πραγματικά κάτι να πει.

Ακούγοντας τα τραγούδια σου μου δημιουργείται η αίσθηση πως έχεις ταξιδέψει πολύ.

Έζησα αρκετά χρόνια στην Αγγλία και ταξίδεψα πολύ. Γενικά πιστεύω πως τα ταξίδια είναι πολύ σημαντικά και σε βοηθούν να αποκτήσεις μια διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα. Μαθαίνεις πολλά και διαπιστώνεις πόσο ασήμαντα και γελοία μπορεί να είναι μερικές φορές τα προβλήματα και οι σκέψεις σου και πόσα περισσότερα πράγματα υπάρχουν πέρα από τη μουσική.

Τι σημαίνει για σένα το “Home coming”;

To Home coming γράφτηκε για την πόλη στην οποία μεγάλωσα. Μου αρέσει να περνώ μερικές μέρες εκεί, αλλά αν μείνω περισσότερο μελαγχολώ. Γιατί τα πάντα έχουν αλλάξει και τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο, όπως όταν πήγαινα σχολείο.

Το γεγονός πως έγινες πρόσφατα πατέρας, σε έχει επηρρεάσει μουσικά; Νιώθεις πιο ώριμος ως καλλιτέχνης τώρα;

Το να είσαι γονιός σίγουρα αλλάζει τα πάντα. Από το να γράφεις μουσική, μέχρι το να κάνεις περιοδείες και να ηχογραφείς με τις ώρες στο στούντιο. Συνήθισα να κάνω όλα αυτά από τότε που ήμουν 16. Οι περισσότεροι γνωστοί μου είναι σήμερα γιατροί, δικηγόροι ή κάτι σχετικό. Το ότι έγινα πατέρας είναι βέβαια υπέροχο, αλλά ταυτόχρονα μου υπενθυμίζει το ότι μεγαλώνω.

Στο τραγούδι “Brilliant Masses” λες “Listen what your instinct tells. It’s not your heart”. Ακολουθείς το ίδιο και στη ζωή σου;

Όχι. Ακολουθώ αυτό που λέει η καρδιά μου.

Δεν είναι αυτοβιογραφικά τα τραγούδια σου; Ή εκφράζουν πάντα τα συναισθήματά σου;

Συνήθως είναι αυτοβιογραφικά. Προσπάθησα πρόσφατα να γράψω τραγούδια που να μιλάνε για άλλους, αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι πιο εύκολο και ειλικρινές να περιγράφω τους δικούς μου δαίμονες.

Υπάρχει μια γλυκιά μελαγχολία στα τραγούδια σου. “You are everything when everything breaks down”. Είσαι αισιόδοξος;

Και βέβαια είμαι. Αλλιώς δε θα έφτανα ως εδώ.

Exclusion is a privilege. Είσαι εκλεκτικός στη μουσική και ως άνθρωπος γενικότερα;

Μμ..κατά κάποιο τρόπο ναι. Δεν είμαι ο τύπος του ανθρώπου που έχει δεκάδες φίλους και γενικά προτιμώ να είμαι κοντά σε ανθρώπους που γνωρίζω.

Όσον αφορά τη μουσική τώρα, όχι. Για μένα δεν υπάρχει καλή ή κακή μουσική. Είναι απλά θέμα γούστου. Σου αρέσει ή όχι.

Νιώθεις προνομιούχος;

Ναι. Δεν έχω κανέναν πάνω από το κεφάλι μου. Δε χρειάζεται να δουλεύω από τις 8 ως τις 5. Ζω γράφοντας και παίζοντας μουσική. Και μερικές φορές νιώθω πως πρέπει να το υπενθυμίζω αυτό στον εαυτό μου. Το ότι είμαι προνομιούχος.

Πως έτυχε να συνδυαστεί το “I’ m sorry” με Γιαπωνέζικο διαφημιστικό του CNN;

Κάποια στιγμή δώσαμε με την προηγούμενη μπάντα μου, τους Miles, ένα τραγούδι μας σε μια μεγάλη τηλεοπτική διαφημιστική καμπάνια. Τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημο το ότι κερδίσαμε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τους Miles. Τελικά όλα έχουν να κάνουν με το πώς νιώθεις τη κάθε χρονική στιγμή και τη χρήση θες να έχει κάθε τραγούδι σου.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σε «στοιχειώνει»; Κάποιο που σιγομουρμουράς στο μπάνιο;

Χαχα..ναι. Το Love Will Tear Us Apart των Joy Division.

Μουσικές επιρροές;

Weather, The Sea, Nin, Pj Harvey, Vashti Bunyan, Kate Bush.

Τι θα ήθελες να έκανες αν δεν είχες ασχοληθεί με τη μουσική;

Μάλλον θα ήμουν γιατρός.

Τι ονειρεύεται ο Monta για το μέλλον;

Πολλές sold out περιοδείες, πλατινένιους δίσκους, ειρήνη κι ευτυχία.

Και μιλώντας για Monta, τι σημαίνει το όνομα;

Ήταν το όνομα του σκύλου της γυναίκας μου όταν ήταν μικρή. Δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω το όνομά μου, αλλά από την άλλη ήθελα ένα όνομα μικρό και με συναισθηματική αξία.

Παρόλα αυτά, monta στα ιταλικά σημαίνει «σκαρφάλωσε». Αυτή είναι και η ευχή μου, κλείνοντας τη συνέντευξη. Σ’ ευχαριστώ πολύ και σύντομα περιμένουμε να σε δούμε ζωντανά και στην Ελλάδα.

Κι εγώ σ’ ευχαριστώ. Καλή επιτυχία στο περιοδικό κι ελπίζω σύντομα να σας επισκεφτώ.

Monta

Read rest of entry

Son Lux - At War With Walls & Mazes

Ο Ryan Lott ανήκει στην κατηγορία εκείνη των αγαπημένων μου μουσικών αλχημιστών, που καταφέρνουν να υποτάξουν το κλασικό τους υπόβαθρο και αναμειγνύοντάς το με μυριάδες άλλα μουσικά είδη και στοιχεία, αποδεικνύουν πως η καλή electronica και ο πειραματισμός γενικότερα, είναι τέχνη.

Γεννημένος στο Denver το 1979, ακολούθησε από τα έξι του αυστηρά μαθήματα πιάνου και σύνθεσης, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στις αίθουσες συναυλιών και τα clubs και γράφοντας μουσική για multimedia art shows και ομάδες χορού. Κάνει remixes για τους Beirut (A Sunday Smile), Castanets (This Is The Early Game), Radiohead (Nude), My Brightest Diamond (Inside A Boy) και κάποια στιγμή αποφασίζει να μεταμορφωθεί ολοκληρωτικά. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2008 και μέσω της Anticon, παρουσιάζει ως Son Lux το ντεμπούτο album του.

O Lott ανακατεύει με περίτεχνο τρόπο trip-hop στοιχεία (όπως η εισαγωγή του Stay που παραπέμπει σε πρώιμους Portishead), κατακερματισμένα samples, αναδομημένους περιβαλλοντικούς ήχους, ρυθμικά στοιχεία που θυμίζουν Radiohead και διακριτικά φωνητικά, τα τοποθετεί σε ένα περιβάλλον ηλεκτρονικής συμφωνικής ορχήστρας και τα ενορχηστρώνει με έναν baroque τρόπο, έντονα επηρρεασμένο από τους minimal ύμνους των Arvo Part και Henryk Gorecki.

Θα μπορούσε να χαθεί κανείς σ’ αυτό το μουσικό χάος ασύνδετων στοιχείων. Η ομορφιά όμως της μουσικής του Son Lux βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χειρίζεται το χάος αυτό, καταφέρνοντας να το οδηγήσει από το τίποτα και το minimal στο μεγαλειώδες, μέσα από τις συνεχείς αντιθέσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το Break - ίσως η κορυφαία στιγμή του δίσκου - όπου ο συνδυασμός του προστακτικού τίτλου, των έντονων και φοβιστικών ηλεκτρονικών beats και των επεξεργασμένων ήχων του μανιασμένου πλήθους συγκρούονται με το κλασικό background, την ψιθυριστά σπαρακτική φωνή και το αιθέριο πιάνο.

Αυτή την φόρμουλα ακολουθεί ο Lott και στα υπόλοιπα κομμάτια, πετυχαίνοντας τον στόχο του. Να σε παρασύρει σε μια δίνη που οδηγεί σε έναν ψηφιακό κόσμο όπου τα πάντα λειτουργούν μοιραία μέσα σε μια αέναη μάχη ανάμεσα στο χάος και τη γαλήνη.

Anticon, 2008

Read rest of entry

Ann Gaytan - Emoi

Φαντάσου πως κάθεσαι και χαζεύεις ένα τεράστιο και πολύχρωμο βιτρώ, αποτελούμενο από πολλά και τελείως διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια. Τα χρώματά του είναι τόσο φωτεινά, που όταν τα διαπερνά ο ήλιος σχεδόν τυφλώνεσαι.

Άνθη λεμονιάς σε γαλάζιο και βιολετί φόντο και πουλιά που βουτούν σε αόρατα λιβάδια (Irreelles) ανακατεύονται με αχνά σύννεφα (J' aimerais), ενώ κάπου πιο πάνω, το τοπίο γίνεται κόκκινο από το αίμα, πορεία της μοναχικής ψυχής μέσα από λύκους και θηρία (Pas Bo, Voyou Voyou). Ύστερα άσπρο, διάφανο καθαρό γυαλί...γαλήνη και προσευχή ( Ave, Stabat Mater).

Δεν κρατάει για πολύ όμως. Μια δυνατή κραυγή έρχεται και κάνει το γυαλί χίλια κομμάτια. Έχοντας συνεργαστεί με ονόματα όπως οι Marcel Moreau, Mauranne, Vaya Con Dios, Nina Hagen , Leo Ferre, Tambours de Brazza, Rokia Traore, κ.α. η βελγίδα Ann Gaytan, χρησιμοποιεί τη γαλλική γλώσσα για να φτιάξει τραγούδια γεμάτα ποιητική μελαγχολία και λυρισμό, που άλλοτε εκφράζουν ντελικάτα και τρυφερά συναισθήματα (J'aimerais) κι άλλοτε γίνονται βίαια κι επιθετικά εκφράζοντας αποτροπιασμό και αγωνία (Et...la, Irreelles, Emoi). Οι λέξεις είναι ανάγλυφες και δυνατές. Εντυπώνονται, σοκάροντας κάποιες φορές. Και βέβαια, η φωνή της Ann, που σαν πολύτιμο πετράδι, διαυγές και συμπαγές, τραγουδάει, ψιθυρίζει, μιλάει, κλαίει, είναι αυτή που σε θαμπώνει.

Συνεργός σε αυτό η μουσική, που μεταμφιέζεται κάθε φορά μέσα από έξυπνες ενορχηστρώσεις. Ο παιδικός ήχος του Voyou Voyou, σαν τα βαλσάκια των μουσικών κουτιών, δημιουργεί μια αλλόκοτη ατμόσφαιρα όταν συνδυάζεται με τα θηρία των στίχων .

Θέλω λέξεις απογυμνωμένες...χωρίς ιστορία...που θα ξυπνήσουν τις αισθήσεις μου...που δεν θα με βάλουν σε κλουβί...

Θλιμμένη παιδικότητα, θλιμμένο τσέλο, θλιμμένο βαλς το La Valse Des Mots. Ένας λιτός ύμνος το Stabat Mater, ενώ στο Ave, η Ann χρησιμοποεί τέσσερις γλώσσες κάνοντας όνειρα κόντρα σε μια μουντή πραγματικότητα. Το Irreelles είναι το πιο ενδιαφέρον ενορχηστρωτικά. Ανατολίτικα μοτίβα μιας βίαιης ποίησης συνδυάζονται με επίμονους ρυθμούς, παραδοσικά όργανα και ακραία φωνητικά. Σε παρόμοιο ύφος κινείται και το Pas Bo που κλείνει τον δίσκο, με τις άγριες δοξαριές στα τσέλα να συντροφεύουν το περήφανο ταξίδι της μοναχικής ψυχής.

Το Emoi είναι ένας δίσκος που δεν εξαντλείται στην πρώτη ακρόαση. Αν τα γαλλικά δεν σε τρομάζουν και είσαι έτοιμος να αφεθείς σε ένα ταραγμένο ταξίδι της καρδιάς και της ψυχής, προετοιμάσου...

Carbon 7, 2006

Read rest of entry

Monta - The Brilliant Masses

Μοιάζει πλέον ανώφελο να ανέβω το λόφο... δεν ανήκω σ' αυτή τη σκηνή, δεν ανήκω πουθενά... αλλά ακόμη κι όταν καταρρέουν τα πάντα, εσύ είσαι τα πάντα...

Ακόμη κι αν η φωνή του Monta (κατά κόσμον Tobias Kuhn) θυμίζει μελαγχολικό τοπίο, μια αχτίδα ελπίδας ξεπηδά από τα απαισιόδοξα τραγούδια του. Εξάλλου ποιός δεν θα' θελε να ξεκινά τη μέρα του ακούγοντας να του ψιθυρίζουν Good Morning Stranger ή να του τραγουδούν ένα φιλί για καληνύχτα (Kiss Goodnight) ;

Ηχογραφημένο μεταξύ Αυστρίας και Μονάχου, άλλοτε μόνο από τον ίδιο και άλλοτε έχοντας παρέα παλιούς φίλους, το Brilliant Masses αποτελεί τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του γερμανού Tobias Kuhn ως Monta. Πρώην τραγουδιστής και κιθαρίστας των Miles, εγκαινιάζει με τον δίσκο αυτό, τη συνεργασία του με τη βιεννέζικη Klein Records, γνωστής για τις ηλεκτρονικές της επιλογές.

Στα 11 τραγούδια του δίσκου, ο ήχος μεταβάλλεται ελάχιστα. Στίχοι που σε αιχμαλωτίζουν, ταξιδιάρικες και τεμπέλικες indie μελωδίες από γλυκά αργόσυρτες κιθάρες και μελαγχολικούς ρυθμούς στο πιάνο, τρυφερή και νωχελική pop ατμόσφαιρα, αποδεικνύουν πως ακόμη και το γκρίζο μπορεί να έχει πολλές ενδιαφέρουσες αποχρώσεις.

Από το ξεχωριστό Capitulate που ανοίγει τον δίσκο και κινείται σε πιο ενδιαφέροντα αρμονικά και ηχοχρωματικά μονοπάτια, στο φαινομενικά απλό αλλά επικίνδυνα ψυχαναλυτικό There's A Hole In Your Heart κι από τον πιο αισιόδοξο και εξωστρεφές Good Morning Stranger ως το Everything που με τη φωνή του Tobias να κινείται σε χαμηλότερες περιοχές, πετυχαίνει να αποδώσει όσο κανένα άλλο, με ένα απόλυτα μίνιμαλ τρόπο, τη μελαγχολία του δίσκου.

Θέματα όπως η μοναξιά, η αγάπη, η εμπιστοσύνη, η αμφιβολία, η απογοήτευση, ο συμβιβασμός, η διαρκής αναζήτηση, εμφανίζονται ξανά και ξανά, πακεταρισμένα σε διάφανες μελωδίες που τελικά επιτρέπουν στο φως να περάσει. Σαν μικροί καθρέφτες της ψυχής, τα τραγούδια του Brilliant Masses αποτελούν την ιδανική μουσική υπόκρουση για τις μελαγχολικές μέρες, που αναρωτιόμαστε γιατί όλα πάνε στραβά.

Δεν ξέρω αν θα λειτουργήσουν ψυχοθεραπευτικά...
Αξίζουν όμως να τους χαρίσουμε μια στιγμή...

Klein Records, 2007

Read rest of entry

Spyweirdos - Wetsound Orchestra

Μικρές σταγόνες νερού κυλάνε ανάμεσα σε συμπαγείς κρυστάλλινες μάζες. Περνάνε μέσα από ομιχλώδη και σκοτεινά ηχομονοπάτια αμυδρών τριξιμάτων, υπνωτιστικών βόμβων και λυρικών εγχόρδων για να συναντηθούν κάπου εκεί στο τέλος.

Αυτός είναι ο ηλεκτρονικός κόσμος του Spyweirdos ή Σπύρου Πολυχρονόπουλου, στο διπλό αυτό άλμπουμ. Μια ιδιαίτερα αξιόλογη κυκλοφορία, με εξαιρετική δουλειά στην παραγωγή και με τη συμμετοχή ονομάτων που έκαναν τα remixes στο δεύτερο cd, όπως οι Alva Noto, Funckarma, Gyro-Gyro, Peekay Tayloh, Traject, Mad EP, Octex, Ollie Olsen, Horchata, Fleischman και Murcof (που επιμελήθηκε το mastering του δίσκου).

Δέκα κομμάτια, άψογα δείγματα μιας ιδιόμορφης, σκοτεινής και ονειρικής electronica, που αν και σε κάποιες στιγμές μου θύμισαν τις Μεταστάσεις του Ι. Ξενάκη και το Poeme Electronique του E. Varese, τελικά με κέρδισαν με τον ιδιαίτερα αισθησιακό ήχο τους, ακροβατώντας μεταξύ ρομαντικού και απόκοσμου. Στοιχεία κατακερματισμένα και φαινομενικά ανεξάρτητα μεταξύ τους - clicks, διακριτικά beats, βόμβοι, κοφτερά breaks, τριξίματα, έγχορδα - αναπλάθονται και ενώνονται, σχηματίζοντας συμπαγείς μουσικές φόρμες και δίνοντας μια αίσθηση υγρής ρευστότητας.

Από το Fallen και το 3.5Εc που αναμειγνύουν απαλά έγχορδα με σκοτεινές ambient προσθήκες και χαλασμένους μικροήχους, το Innsbruck με το μουρμουρητό του τσέλου να ακούγεται μέσα από περιβαλλοντικούς βόμβους και απότομα breaks, το U που κινείται σε hip hop μονοπάτια με απότομα ρυθμικά ξεσπάσματα και καλυμμένους ήχους λέξεων, μέχρι το αργό και πανέμορφο Cellar με την αίσθηση της σταγόνας να τρέχει ανάμεσα από συστρεφόμενους ηλεκτρονικούς ήχους και ambient μελωδίες, το Wetsound Orchestra σου δίνει την αίσθηση πως στέκεσαι στο χείλος ενός ονείρου, έτοιμος να βουτήξεις...

Poeta Negra, 2006

Read rest of entry

Rothko and Caroline Ros - a place between

Χρησιμοποιώντας τις χορδές του ηλεκτρικού μπάσου ως νήμα, ο Marc Beazley (ή αλλιώς Rothko), υφαίνει έναν μαγικό ιστό στο ‘A place between’. Το μπάσο είναι το βασικό όργανο του άλμπουμ. Στην πραγματικότητα οι Rothko δημιουργήθηκαν την άνοιξη του 1997, αρχικά ως bass trio. Το γκρουπ κυκλοφόρησε 3 άλμπουμ με την Lo Recordings και αρκετά singles με εταιρείες όπως οι Livid Meercat, Narwhal, Foundry, Kraak και Zeal Records.

Τον Ιούνιο του 2001 ο Marc Beazley, ιδρυτικό μέλος του γκρουπ, αποχώρησε από το σχήμα αλλά συνέχισε να φέρει το όνομα Rothko. Το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε μετά την αποχώρησή του ήταν μια συνεργασία με τον Ιάπωνα ambient Susumu Yokota και την Lo Recordings. Το καλοκαίρι του 2003 δημιούργησε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την Trace Recordings, με πρώτη κυκλοφορία το άλμπουμ ‘Wish for a world without hurt’.

Τον Μάρτιο του 2005 ο Beazley συνεργάζεται με την Caroline Ross στο ‘A place between’.
Ένα άλμπουμ δομημένο πάνω στο μπάσο του Beazley, τη μαγική φωνή της Caroline Ross
και τη δεξιοτεχνία της στο φλάουτο, την ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα.

Το στυλ της Ross είναι μοναδικό. Η φωνή της, ζεστή και απόμακρη, απατηλή και οικεία, «εξανθρωπίζει» το ατσάλινο, ψυχρό χτύπημα της χορδής του μπάσου. Δύσκολα θα χαρακτήριζε κάποιος το ‘A place between’ μονοδιάστατο, παρά τον μίνιμαλ χαρακτήρα του, καθώς το ενδιαφέρον συντηρείται με τις αντιθέσεις μεταξύ καλοζυγισμένων παύσεων και βουερών περασμάτων της κιθάρας και του μπάσου. Ο πυκνός και βαλτώδης ήχος του μπάσου στο ‘Traces of elements’, μοιάζει αρχικά κλειστοφοβικός. Γρήγορα όμως διαχέεται με την είσοδο των φωνητικών της Ross. Ακολουθεί το ‘Divided lines’ ένας σκοτεινός συνδυασμός δυναμικών φωνητικών και επιθετικού πιάνου. Με το ουρλιαχτό της φυσαρμόνικας ανοίγει το ‘Bow’, ενώ στο ‘Even the blank leaf’ η απόκοσμη φωνή της Ross και το τρέκλισμα των χορδών του μπάσου του Beazley συνθέτουν ένα μυστηριώδες σκηνικό. Η πιο ονειρική πλευρά του άλμπουμ έρχεται στην επιφάνεια με το ‘An open breath’, το ‘The only way out is through’ και κυρίως με το ‘The northern lights’, όπου οι νότες του πιάνου ηχούν σαν λεπτεπίλεπτα πασπαλίσματα πάνω στη ζεστή, ψιθυριστή φωνή της Ross. Το ύφος του άλμπουμ είναι γαλήνιο και ήρεμο. Αν και ο μινιμαλισμός κυριαρχεί, το πάθος ξεπηδάει μέσα από τις αντιθέσεις που δημιουργούν οι μετέωρες μελωδικές γραμμές του μπάσου, οι κωδωνισμοί των συγχορδιών του πιάνου, η «στοιχειωμένη» κιθάρα της Ross και η λιτή φωνή της, σχίζοντας έτσι τη φαινομενική μονοχρωμία. Όπως σε έναν πίνακα του Rothko.

Ιστορίες μυστηρίου, μύθοι και μηχανορραφίες
παίρνουν τον ακροατή σε ένα μελαγχολικό, βροχερό ταξίδι...

Lo Recordings, 2005

Read rest of entry