15 minutes with Trouble Over Tokyo!

It’s almost 3 years since our first talk about your second album 'Pyramides', which received excellent reviews. Since then, your superhero 'travelled' a lot till your third and recent album 'The Hurricane'. Tours, studios, videos…Tell me about this big journey.
Yeah, it's been a while, and a big journey inbetween - I left London and moved to Vienna, toured the USA, and many countries in Europe, and recorded for the first time in a professional studio - I feel like I learnt a lot, technically, musically, and most importantly I learnt a lot about myself in that time. Loads changed, and this all found it's way into The Hurricane..


I think that you are musically reborn in your new album, in a majestic way. Talking to your audience and specifically the Greek one, how would you descibe 'The Hurricane'?
Thank you! :) The Hurricane is for me the diary of a disaster happening - though not a natural disaster as the name suggests, it's more a metaphor for a cataclysmic force ripping through your life, destroying and creating at the same time. Musically I think and hope it reflects that.


You had an exclusive deal with the mobile football game X2 for the games soundtrack. How come? Plans for future types of collaborations? A movie or something you badly want to try?
Yes, this happened through a friend - collaborations and opportunities come from the most unexpected places sometimes! In terms of future stuff like that, I'm really not sure - I'd love to create for something like a movie, but my creations are so introspective, I'm not sure if I'd be capable.. we'll see!


Your band name is quite relevant these days with the tragic situation in Japan. There was an issue with youtube too?
Unfortunately, yes.. there was an issue with the national radio stations here in Austria, who decided not to play my new single due to the name of the band.. very odd, as I'm well known here and it's not like my name changed in the last 4 years.. but! With the internet we will prevail!


Are there any visions of a fourth album? Or touring is a priority right now?
None yet, I haven't written a note in a year... though this is always the same, I have long periods where the need to create music just isn't in me.. then I freak out, wondering if I'll ever create again, and then BOOOOM I have songs... Fingers crossed!!


Before closing I want to thank you my name credit in “The Hurricane” .
We are looking forward for Saturday night!!!

thankyouthankyouthankyou! :)

Read rest of entry

Gizeh Records - Interview

Γειά σου Richard! Οφείλω να παραδεχτώ πως οι περσινές κυκλοφορίες της Gizeh, σχεδόν μονοπώλησαν το ενδιαφέρον μου. Σύστησε την εταιρεία σε όσους δεν έχουν έρθει ακόμη σε επαφή μαζί της.

Λοιπόν, έχουμε ως έδρα το Leeds (UK) και κυκλοφορούμε δίσκους εδώ και πέντε χρόνια...αρκετά, τώρα που το σκέφτομαι! Οι περισσότεροι συμμετέχουμε σε συγκροτήματα της εταιρείας και κάνουμε lives (δίνουμε συναυλίες) στο Leeds και τις γύρω περιοχές.

Πως προέκυψε το όνομα της εταιρείας;

Είναι η γνωστή Αιγυπτιακή πυραμίδα και στην πραγματικότητα ήταν το όνομα ενός παλιότερου συγκροτήματός μου. Πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω με κάποιο τρόπο το όνομα αυτό. Είναι σαν τις ποδοσφαιρικές ομάδες, Από τη στιγμή που θα διαλέξεις μία, είναι δύσκολο να την εγκαταλείψεις, όσο χάλια κι αν πηγαίνει. Μετά κολλάς μαζί της.

Πρόσφατα η εταιρεία εμπλουτίστηκε με αρκετά νέα ονόματα, όπως Trespassers Willian, Redjetson, κ.α. Μίλησέ μας γι’αυτό.

Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι! Σίγουρα η εταιρεία εδραιώνει πλέον ένα προφίλ κι αρχίζει να αποκτά αναγνωρισιμότητα. Είναι επίσης πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι τα περισσότερα σχήματα έχουν φιλικές σχέσεις μεταξύ τους κι αυτό βοηθά πολύ και σε συνεργασίες. Για παράδειγμα, οι I Like Trains με έφεραν σε επαφή με τους Redjetson. Από την άλλη, η συνεργασία με τους Trespassers προέκυψε εντελώς τυχαία. Κάποια στιγμή τους ρώτησα αν σχεδίαζαν να έρθουν για περιοδεία στην Αγγλία, μιας και είμαι φαν τους. Κι έτσι βρεθήκαμε. Όπως και με την Anna Lynne, με την οποία ανταλλάσαμε πολύ συχνά απόψεις. Έτσι λοιπόν βρέθηκαν όλα τα σχήματα στην Gizeh, κι όχι επειδή τους είπα «θέλω να υπογράψεις σε μας».

Υπάρχει κάποια πολιτική που ακολουθείς σε σχέση με τα demos; Και με τι ρυθμό καταφθάνουν αυτά;

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πολιτική. Πάντα χαίρομαι να λαμβάνω demos, κι ακόμη περισσότερο όταν είναι καλοδουλεμένα ακόμη και στην εμφάνισή τους. Δείχνει πραγματικό ενδιαφέρον για τη δουλειά σου το να ξοδέψεις λίγο παραπάνω χρόνο για να «πακετάρεις» όμορφα τη μουσική σου.

Ποιό είναι το μεγαλύτερο όφελος που μπορεί να έχει ένα συγκρότημα υπογράφοντας στην Gizeh;

Καλύτερα να ρωτήσεις τα ίδια τα συγκροτήματα! Μάλλον το γεγονός ότι είμαστε μια μικρή εταιρεία. Δουλεύουμε πολύ στενά με το κάθε συγκρότημα, συζητάμε συνεχώς για τις περιοδείες, τις νέες κυκλοφορίες, ιδέες γενικότερα. Κάθε συγκρότημα έχει επίσης πλήρη έλεγχο όχι μόνο στη μουσική (σαφώς) αλλά και στο artwork. Σίγουρα, αν γνωρίζω πως κάτι θα λειτουργήσει καλύτερα με συγκεκριμένο τρόπο, θα το προτείνω. Αλλά, σε γενικές γραμμές, το ανθρώπινο δυναμικό της Gizeh έχει σπουδαίες ιδέες.

Θεωρείς πως οι κυκλοφορίες σας απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό;

Πιθανόν. Όχι σκόπιμα όμως. Συνεργαζόμαστε με καλλιτέχνες που έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες, γνωρίζουν όμως και τους περιορισμούς του να ανήκουν σε μια μικρή εταιρεία. Όλοι γνωρίζουν πως για να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα πρέπει να δουλέψουν σκληρά. Κι αυτό από μόνο του είναι για μένα εξίσου σημαντικό με την μουσική ποιότητα.

Υπάρχει –εκτός από τους Glissando- κάποιος αγαπημένος σου δίσκος ή κάποιος που σε συνεπήρε από την πρώτη στιγμή που τον άκουσες;

Σίγουρα η στιγμή της κυκλοφορίας του δίσκου των Glissando ήταν ξεχωριστή εμπειρία. Όλοι όμως οι δίσκοι είναι σημαντικοί, για διαφορετικό λόγο ο καθένας. Το “A Moment of Clarity” των Her Name is Calla ήταν το πρώτο (και ίσως το τελευταίο) βινύλιο που βγάλαμε. Ο δίσκος των Immune ήταν πραγματικός άθλος τη δεδομένη χρονική στιγμή αλλά το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Πρέπει να παραδεχτώ όμως πως όταν άκουσα για άκουσα για πρώτη φορά το “Nylon” στο demo των Her Name is Calla, έμεινα πραγματικά άφωνος!

Πόσο δύσκολο είναι για μια δισκογραφική εταιρεία να επιβιώσει στη σημερινή εποχή του mp3 και που οδηγείται η μουσική βιομηχανία;

Αυτή τη στιγμή η κατάσταση είναι πραγματικά πολύ δύσκολη. Πολλές εταιρείες αγωνίζονται πραγματικά για να επιβιώσουν, αντιπρόσωποι και καταστήματα κλείνουν συνεχώς. Η εποχή είναι πολύ σκοτεινή και πραγματικά βλέπω αίσιο τέλος. Μιλώντας για την Gizeh, ποτέ δεν κέρδισα αρκετά χρήματα και πάντα πάσχιζα να την κρατήσω ζωντανή. Οπότε, τίποτα δεν είναι νέο για μένα. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι να εκτιμήσουν ξανά οι άνθρωποι τη μουσική. Νομίζω πως το έχουμε πραγματικά ξεχάσει. Ίσως πάλι να είναι γενικότερο σημείο των καιρών. Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο περισσότερο και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας. Γιατί είναι πολύ απλό: αν «κλέβεις» τη μουσική, σύντομα δεν θα υπάρχει πλέον αξιόλογη μουσική για να κλέψεις.
Από την άλλη, κατανοώ την δεινή οικονομική κατάσταση που έχει επιφέρει η παγκόσμια οικονομική κρίση. Πρέπει να πληρώσεις για να φας, να ντυθείς, να ζήσεις. Δεν μπορείς να κλέψεις αυτά τα αγαθά. Επομένως είναι πολύ εύκολο να «κλέψεις» αγαθά που μπορείς να βρείς δωρεάν, όπως η μουσική, οι ταινίες...Το άσχημο όμως είναι όταν αυτό γίνεται συνήθεια και θεωρείται από όλους ως κάτι δεδομένο...

Μπορεί μια μικρή εταιρεία να δημιουργήσει έναν σταρ;

Εξαρτάται από το πως ορίζουμε τον σταρ. Οι περισσότεροι αγαπημένοι μου καλλιτέχνες είναι σταρ σε μικρές εταιρίες.

Ποιόν καλλιτέχνη θα ήθελες να δεις στην Gizeh;

Θα μου άρεσε πολύ να κάνω τον επόμενο δίσκο του Tom Waits. Ο τελευταίος του με απογοήτευσε.

Είσαι ο frontman των Glissando. Πως ξεκίνησε όλο αυτό;

Η επαφή μου με τη μουσική έγινε σε αρκετά μεγάλη ηλικία. Στο σχολείο ήμουν παιδί της brit-pop...σύντομα όμως ανακάλυψα τους Eels και τους Super Furry Animals και με τράβηξαν μακριά. Μετά ήρθαν οι Mogwai και οι Slint και αποκρυστάλλωσαν σε μεγάλο βαθμό το μουσικό μου γούστο. Έπαιζα αρκετά σε σχολικές μπάντες, αλλά όταν γνώρισα την Elly (Glissando) ήξερα πλέον πως έπρεπε να δημιουργήσουμε μουσική μαζί.

Πόσο αναμειγνύεσαι στην παραγωγή των δίσκων;

Των Glissando; Σχεδόν στα πάντα! Όσον αφορά στις υπόλοιπες κυκλοφορίες, απλά προτείνω ιδέες και συζητώ τους ενδεχόμενους περιορισμούς και δυσκολίες. Στο μουσικό κομμάτι όμως, ο έλεγχος ανήκει αποκλειστικά στα συγκροτήματα.

Τι άλλαξε από την στιγμή που εκτός από μουσικός έγινες και ιδιοκτήτης δισκογραφικής εταιρείας;

Όχι πάρα πολλά. Πάντα ήθελα να ασχοληθώ και με τα δύο και ξεκίνησαν σχεδόν παράλληλα. Οπότε δεν μπορώ να διακρίνω τη διαφορά.

Νοσταλγείς κάτι από το παρελθόν;

Δεν θα το έλεγα...τα πάντα ακολουθούν μια φυσική πορεία...

Ανησυχείς μήπως η υπερβολική ενασχόληση με την Gizeh επηρεάσει τη μουσική σου δημιουργικότητα;

Δεν έχεις άδικο σ’αυτό. Είναι πολύ πιθανόν να συμβεί αν παρασυρθώ. Και παρασύρομαι εύκολα, μιας και κάνω σχεδόν τα πάντα μόνος. Πολλές φορές δυσκολεύομαι να κρατήσω κάποιο μέτρο ή να διαχωρίσω τις καταστάσεις. Με σκέφτομαι να ασχολούμαι με βαρετούς λογιστικούς υπολογισμούς και ξαφνικά να έχω μια ιδέα για ένα τραγούδι. Παρατάω τα πάντα και την επόμενη στιγμή βρίσκομαι με τα ακουστικά στα αυτιά. Και οι λογαριασμοί ξεχνιούνται...Πάντως δεν είναι πραγματικό πρόβλημα, Είναι συνειδητή επιλογή.

Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;

Αρκετές! Όλοι μας έχουμε τα σκαμπανεβάσματά μας. Οπότε είναι απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχουν και τέτοιες στιγμές. Θα είμαι ειλικρινής όμως. Έχω προχωρήσει τόσο πολύ που θα ήταν ανόητο να τα παρατήσω τώρα.

Ποιά είναι τα μελλοντικά σχέδια της Gizeh και των Glissando;

Για την Gizeh θα είναι μια τρομερά φορτωμένη χρονιά με τις κυκλοφορίες των Trespassers William, Redjetson και Worriedaboutsatan. Κι έπειτα ακολουθούν κάποιες νέες κυκλοφορίες για την επόμενη χρονιά.
Με τους Glissando δουλεύουμε πυρετωδώς τον νέο μας δίσκο, ενώ παράλληλα προετοιμάζουμε και κάποια lives για το τέλος της χρονιάς.

Πες μου πέντε ενδιαφέροντες δίσκους που αγόρασες πρόσφατα.

Grouper – Dragging a Dead Deer up a Hill (Type)
Frightened Rabbit – Midnight Organ Fight (Fat Cat)
Goldmund – The Malady of Elegance (Type)
Gregor Samsa – Rest (Own)
Library Tapes – A Summer Beneath the Trees (Make Mine)

Free Gizeh Sample for 2009

Read rest of entry

2L8 - Interview

Διάβαζα, πριν μερικές μέρες, το φλογερό μανιφέστο σου, το οποίο μού προκάλεσε εντύπωση. Υπάρχει διάχυτη τάση ή ανάγκη νέου ξεκινήματος (αλλαγή δισκογραφικής εταιρείας) και απόφαση να βγει ο νέος δίσκος από το τούνελ, στο οποίο είχε μπει;

Το μανιφέστο ήρθε σαν απάντηση στην ανάγκη να εξηγήσω τι είναι οι 2L8. Βέβαια, διαβάζοντάς το κάποιος, θα καταλάβει ότι μού προκαλεί σύγχυση το όλο θέμα. Διότι δεν έχω ιδέα και εγώ ο ίδιος. Το νέο ξεκίνημα είναι μια διαδικασία που το σχήμα περνάει μονίμως. Οι άνθρωποι ανανεώνονται πολύ συχνά. Ναι, ο δίσκος πρέπει επιτέλους να βγει. Και νομίζω ότι καταφέραμε, μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες, να το βγάλουμε με ιδανικούς όρους. Ακριβώς όπως θέλαμε.

Σίγουρα, τα πάντα μεταβάλλονται διαρκώς. Και οι καθυστερήσεις κρύβουν ίσως τον κίνδυνο να μπεις και πάλι σε νέο κύκλο επεξεργασίας και αλλαγών.

Τι εννοείς; στην παραγωγή, ενορχήστρωση;

Σε όλα. Στην οπτική των πραγμάτων. Υπήρξαν ας πούμε, σε όλη αυτή την πορεία, τραγούδια που τελικά δεν κατάφεραν ποτέ να μεταμορφωθούν σε ολοκληρωμένο ηχητικό υλικό;

Όχι, όλα γίνονταν απολύτως συνειδητά. Το HE&SHE ξεκίνησε για να γίνει ένα ep. Με ζωντανά ηχογραφημένες λούπες για την ακρίβεια. Υλικό από το 2L8 Theatre και άλλα που έπαιζα σε live. Μετά, ήρθε το Josephine. Μέσα σε μια μέρα, έγραψα το τμήμα από το Josephine μέχρι και την αρχή του Patience. Για λίγο καιρό, σκεφτόμουν αυτά μαζί με τις λούπες. Μετά ήρθε το abyss, το to empty streets, και ξέφυγε το πράμα. Εκεί γεννήθηκε το HE&SHE. Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα φτιάχτηκαν για να εξυπηρετήσουν την ιστορία τους. Δεν υπήρξε κάτι περιττό, γιατί το είχα στο μυαλό μου ακριβώς. Εγώ το τελείωσα πέρσι το Σεπτέμβρη. Και είμαι πλέον βέβαιος ότι δεν θα άλλαζα τίποτα.

Ακούγοντας πάντως το He & She, είχα την αίσθηση πως ξεφύλλιζα ένα βιβλίο, από τις σελίδες του οποίου ξεπετάγονταν εικόνες ντυμένες με τη μουσική σου. Μίλησέ μας για τους βασικούς ήρωες και το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαδραματίζονται οι ιστορίες.

Η συσκευασία θα είναι βιβλίο! Μέσα έπεσες. Οι χαρακτήρες είναι τέσσερις. HE, SHE, The Pixy, The Frustrated Poets Choir. Οι τελευταίοι, παρόλο που στην ουσία εμφανίζονται μόνο στα Prologue, Epilogue, Dialogue, κατά κάποιο τρόπο επιβάλλουν την παρουσία τους σε όλο το cd. Είναι είρωνες, μηδενιστές. Η κοινή λογική. Τι αποτυχία! Άνθρωποι που αρέσκονται στο να τραγουδάνε, όχι άλλη ποίηση, μόνο ωμό κρέας, καθώς Αυτός ξεγυμνώνεται... Σε μια τέτοια πραγματικότητα, σε ένα τέτοιο περιβάλλον αυτοί επιλέγουν τον έρωτα. Αλλά είναι και λιγάκι έτσι, για το γαμώτο. Angry enough to keep loving in the Dark Ages. Ναι, για αυτούς που ποθούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αυτή η σκληρή απόρριψη της ομορφιάς ως αξίας κάνει τον κόσμο να φαντάζει πολύ σκοτεινός. Το στοιχειό από την άλλη, είναι μια αλλόκοτη μορφή που νομίζω ότι δε βγάζει πολύ νόημα. Είναι ιδεαλιστής δεν λέω. Μάλλον αγαπάει την ουτοπία. Αλλά είναι και λιγάκι απόλυτος. Εμφανίζεται ως σύμβουλος, ξέρω γω, τους προσέχει κατά μια έννοια. Για αυτούς η ιστορία τους είναι ιστορία αντίστασης.

Το να μπεις, λοιπόν, στον κόσμο του He & She, φαντάζομαι πως απαιτούσε μια κοινή συναισθηματική κατάσταση κατά τη διάρκεια της δημιουργίας. Δεν είναι ψυχοφθόρο αυτό;

Μόνο; Τους μίσησα, πίστεψε με. Κουράστηκα να κάθομαι μπροστά από έναν τοίχο, προσπαθώντας να καταλάβω τι διάολο θέλουν να πουν. Ποιες λέξεις λείπουν. Και οι άτιμοι είναι τόσο απελπισμένα αποφασισμένοι να το ζήσουν, που σε ρίχνουν.

Ξέρεις, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως η απογοήτευση και η θλίψη είναι οι πιο μεγάλες κινητήριες δυνάμεις για τη μουσική δημιουργία. Τελικά, η χαρά δεν προκαλεί ερεθίσματα;

Καταλαβαίνω τι λες. Αλλά δεν συμφωνώ πια. Όταν έκανα το Armed Angels, ήμουν θυμός και πόνος. Και, ναι, είναι αληθινό και πήγαζε από έντονη ψυχική κατάσταση. Αυτή τη φορά, δεν ήθελα να είναι έτσι. Όλο το HE&SHE δεν πηγάζει από δικό μου πόνο. Είναι απόλυτα νηφάλιο. Εξάλλου, μεγάλο μέρος του είναι περισσότερο προϊόν, σκέψης παρά φόρτισης. Είναι η εύκολη λύση το να καταγράφεις την πίκρα σου ή και τη χαρά σου. Αλλά όταν είσαι γαλήνιος, μπορείς με διαύγεια να καταπιαστείς με θέματα που σε πονάνε ή σε τρομάζουν. Η αλήθεια είναι πως, τώρα τελευταία, στη θλίψη μου μέσα γράφω μεγάλες ποπ επιτυχίες που δεν θα ακούσει ποτέ κανείς.

Θλίψη και ποπ - χαρά με οδηγούν συνειρμικά στο alter ego σου. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του κλόουν;

Δεν γεννήθηκε. Είμαι κλόουν. Δε ξέρω τι άλλο να απαντήσω. Πώς σου φαίνεται εσένα ο κλόουν;

Μου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα... φόβο, συμπόνια, περιέργεια, ίσως και ταύτιση…σαν να κοιτάς τον εαυτό σου και όλα αυτά που σε φοβίζουν... η χαρά και η λύπη πολλές φορές έχουν το ίδιο πρόσωπο…από την άλλη, υπάρχει και η αναγεννησιακή εικόνα του γελωτοποιού…του μουσικού διασκεδαστή που γιάτρευε τις ψυχές.

Θυμήθηκα τον Χάινριχ Μπελ τώρα, στο βιβλίο του ‘Ο κλόουν’.

I am a clown and Ι collect moments...

Νομίζω πως αυτή είναι και η μοναδική δήλωση του ήρωα. Ενός αλκοολικού κλόουν.

Πώς ξεκίνησες να παίζεις μουσική; ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα;

Άκουγα αποκλειστικά Nirvana και ήθελα να γίνω Cobain.

Κι έτσι φαντάζομαι πήρες μια κιθάρα κι άρχισες να παίζεις. Το ότι είσαι αυτοδίδακτος πιστεύεις πως τελικά προφύλαξε τη μουσική σου φαντασία; θυμάμαι τη συζήτηση που είχαμε σχετικά με τις μουσικές σπουδές στα ωδεία και τον μουσικό ευνουχισμό που υφίσταται η πλειονότητα των «σπουδαγμένων» μουσικών.

Δεν το ξέρω αυτό. Είναι υπόθεση. Σκέφτομαι ναι, αλλά ποιος ξέρει πραγματικά; Πάντως, όντως σκέφτομαι ανορθόδοξα. Έτσι μού λένε αυτοί που ξέρουν από μουσική. Μάλλον θα οφείλεται στο ότι δεν ξέρω τι είναι ορθό.

Θα έλεγα πως δεν υπάρχει ορθό στη μουσική.

Νομίζω πως υπάρχει μια ολόκληρη βιομηχανία που διαφωνεί κάθετα μαζί σου. Αλλά δεν μπορώ να σου πω κάτι παραπάνω για τη μουσική και το ορθό. Πραγματικά, δεν γνωρίζω κανέναν από τους κανόνες. Είμαι αδαής. Πώς θα μπορούσα να κάνω μια κουβέντα για τη θεωρία της μουσικής; Δεν ξέρω κανόνες αρμονίας ας πούμε, όλα γίνονται με βάση το τι ακούω.

Η μουσική, όμως, είναι κανόνες; Σίγουρα υπάρχουν κανόνες στη σύνθεση, στην ενορχήστρωση…κανόνες που θέσπισαν κάποιοι...η μουσική βιομηχανία επίσης, ακολουθεί τους δικούς της κανόνες. Όλα αυτά, ωστόσο, δεν είναι πέρα από το πραγματικό νόημα της μουσικής;

Για μένα και για σένα, ναι. Αλλά ποιο είναι το νόημα της μουσικής; Ποιος ξέρει;

Tι είναι για σένα; Η έκφραση συναισθημάτων, ο πειραματισμός; Η χρήση περίεργων μουσικών οργάνων όπως το theremin ας πούμε ή το πριόνι, μαρτυρούν πως βρίσκεσαι σε διαρκή αναζήτηση ήχων.

Διαρκή, όπως το λες. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο ήχος όλων των πραγμάτων.

Είναι ένα ατελείωτο μυστήριο. Που περιμένει να ανακαλυφθεί. Και οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Γενικά, υπάρχει μια παρεξήγηση στη μουσική, νομίζω. Δίνεται πολύ μεγάλη σημασία στις νότες. Ενώ αυτό που έχει πραγματική αξία είναι οι συχνότητες. Το HE&SHE είναι φτιαγμένο για ορχήστρα και ηχογραφημένο έτσι επίσης, γιατί η ορχήστρα έχει το μεγαλύτερο εύρος συχνοτήτων. Άρα σου δίνει και τη δυνατότητα να παίξεις με όλο το εύρος των συχνοτήτων που επηρεάζουν την ανθρώπινη ψυχή.

Κι αναρωτιέμαι αν τελικά η μουσική από μόνη της αρκεί ή χρειάζεται την συνδρομή κι άλλων τεχνών.. αν χρειάζεται την επαφή με τον κόσμο... γιατί νομίζω πως και η δική σου πορεία από το Armed μέχρι το He & She ή το 2l8 theatre μαρτυρά πως η μουσική από μόνη της δεν μπορεί να εκφράσει πλήρως τις μουσικές σου ανάγκες.

Νομίζω πως, όταν οι άνθρωποι γεννούσαν τις τέχνες, είχαν στο μυαλό τους κάτι το ολόκληρο. Κάτι το οποίο είχε να κάνει με την ομορφιά, την πληρότητα, τη γαλήνη, τη ψυχαγωγία. Το πως οι τέχνες απέκτησαν τόσο μεγάλη απόσταση η μία από την άλλη είναι κάτι το πολύ περίεργο για μένα. Αυτό το καταλαβαίνεις γνωρίζοντας ανθρώπους που κάνουν τέχνη. Μου έκανε τρομερή εντύπωση παλιότερα ότι άνθρωποι που ζωγραφίζουν ή κάνουν θέατρο δεν είχαν την παραμικρή ευαισθησία στη μουσική. Όπως και το πόσο αδιάφοροι είναι οι μουσικοί για τους προηγούμενους. Δεν είναι τόσο, μα τόσο περίεργο να πιστεύεις στην ανωτερότητα της τέχνης σου ή να σε απορροφά τόσο αυτό που κάνεις και να χάνεις την ομορφιά που υπάρχει παραδίπλα; Πώς είναι δυνατόν να λες ότι η μουσική αρκεί, όταν αφορά μόνο μια αίσθηση;

Πες μου μια όμορφη εικόνα, που σε εξιτάρει. Και σου γεννά μια μελωδία ας πούμε.

Μου είπε κάποτε ένας φίλος που βουτάει, ψαρεύει ότι ήταν νύχτα στο βυθό και έπιασε βροχή. Και ήταν κάτω από τη θάλασσα και έβλεπε τις αστραπές να φωτίζουν όλο το βυθό και στην επιφάνεια λαμπύριζε, και οι σταγόνες πέφτανε. Μετά βγήκε, μην πέσει κανένας κεραυνός λέει. Μου ’ρχεται συχνά αυτή η ιστορία. Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι, όταν τελειώσουν όλα αυτά, θα πάω να γίνω ψαράς και θα βουτάω περιμένοντας τη βροχή… Για φαντάσου. Σκέψου να χαμογελάς σαν ηλίθιος βλέποντας αυτό το θαύμα και να σε χτυπήσει κεραυνός. Τι μοναδικός θάνατος! Και πόσο βλακώδης!

Σαν τις πεταλούδες που πέφτουν στο φως.

Ξέρεις τι λένε για τις πεταλούδες. Γατί οι πεταλούδες την μέρα δεν πάνε στο φως… γιατί την ημέρα πάει το φως σε αυτές.

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, είχα ακούσει μια ιστορία για τα τραγούδια που πεθαίνουν. Φαντάζομαι, λοιπόν, ένα μπαούλο που μέσα έχει όλα τα τραγούδια που απογοήτευσαν τους συνθέτες τους... κι αναρωτιέμαι... θα γυρνούσες ποτέ να τους δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία;

Τι όμορφη σκέψη! Είναι λίγο δύσκολο να ικανοποιήσω καμιά διακοσαριά τραγούδια, ιδέες που έχω παρατημένες. Εξάλλου, κοίτα, μπορεί και να το αξίζανε. Για κάποια είναι κρίμα, γιατί ξεφτίσανε άδικα. Και υπάρχουν και άλλα που φροντίζουν να σου θυμίζουν ότι υπάρχουν και περιμένουν και με μια βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση ότι θα ξανασυναντηθούμε.

Μπορεί να είναι σαν τους ανθρώπους κι αυτά.

Όλα όσα έχει φτιάξει ο άνθρωπος είναι σαν τους ανθρώπους. Αφού αρέσκεται τόσο πολύ στο να θαυμάζει την εικόνα του, όλα είναι όμοιά του. Όλα έχουν τις αδυναμίες του, τους φόβους, τα πάθη του. Πόσο περίεργο να δίνουμε ανθρώπινες ιδιότητες ακόμη και σε άψυχα πράγματα και να νιώθουμε συμπόνια πραγματική, ολόκληρη, γεμάτη για αυτά ενώ αδυνατούμε να νιώσουμε τα ίδια για άλλους ανθρώπους... Δεν είναι;

Γιατί είναι ακίνδυνο. Δεν υπάρχει αλληλεπίδραση. Άρα είναι πιο ασφαλές.

Κάπως έτσι λειτουργεί μάλλον. Ένα μόνιμο τραύμα. Καμία εμπιστοσύνη. Μόνιμη μοναξιά; Ξέρω γω;

Αποφορτίζοντας το κλίμα…

Έχεις αδυναμία στις χελώνες; Yπάρχει μια μωβ στο Αrmed Αngels (Purple Turtle) και μια που κολυμπά γρήγορα στο He & She (This Turtle Swims Faster Than Expexted).

Να σου πω μια χελωνοϊστορια;

Είχα μια χελώνα όταν ήμουν μικρός, την οποία πήρα μαζί μου στις διακοπές στο χωριό και εξαφανίστηκε τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού. Και με το που τελείωσε το καλοκαίρι, έτσι όπως καθόμασταν στο σαλόνι, βγήκε κάτω από έναν καναπέ! Σπάνια περίπτωση χελώνας που πέφτει σε νάρκη το καλοκαίρι;

Πρόσεξα και κάτι οξύμωρο. Η κιθάρα σου γράφει Hope, ενώ το μπλουζάκι σου δηλώνει «who needs heroes in a place like this». Είσαι αισιόδοξος τελικά;

Η κιθάρα μου είναι η Ελπίδα. Είμαι αισιόδοξος. Αλλιώς δεν θα το πάλευα όλο αυτό.

Υπάρχουν στιγμές που φοβάσαι να μοιραστείς τη μουσική σου και πόσο λαμβάνεις υπόψιν τα σχόλια, θετικά ή αρνητικά;

Είμαι αρκετά αλαζόνας σε αυτό το θέμα. Αν μου αρέσει αυτό που έγραψα, δεν το αγγίζει τίποτα. Δεν ψάχνω την αξία ενός τραγουδιού στα μάτια του άλλου. Αν το νιώθω εγώ, μου αρκεί.

Ένα τραγούδι που άκουσες τις τελευταίες μέρες και σε εντυπωσίασε;

Το τελευταίο τραγούδι που πραγματικά με συγκλόνισε ήταν το Staring at your friend από την επόμενη δουλειά των Mary and the Boy, έπαιξε theremin και η May Roosevelt μας και είναι απελπιστικά όμορφο. Και η Mary... Ελπίζω να μην το αλλάξανε πολύ στην τελευταία μίξη.

Επηρεάζεσαι από τις κριτικές ως ακροατής;

Όχι. Δυστυχώς για εμάς που είμαστε στο «χώρο» και ξέρουμε πώς γράφονται οι κριτικές, έχουν λίγη αξία. Μόνο από συγκεκριμένες πένες μετράνε. Ακόμα και για αυτά που γράφονται για μας είμαι καχύποπτος. Αλλά είμαστε φτωχοί, πάλι καλά.

Τι συμβολίζει το 2L8;

Το όνομα; Too late. Απλός στείρος πεσιμισμός. Και επίσης δείχνει ότι είμαι εξυπνάκιας. 2=too L8=late. Ε; Ε; Πραγματικά δε θυμάμαι πια τι διάολο σκεφτόμουν...

Τι θα σε έκανε ευτυχισμένο μουσικά και πως φαντάζεσαι την πορεία των 2L8;

Μουσικά ευτυχισμένο; Νομίζω ότι η κυκλοφορία και ολοκλήρωση του HE&SHE θα αρκεί για αυτό. Νομίζω. Όσον αφορά το μέλλον, με ενδιαφέρει ελάχιστα. Προχωράω με ένα σχέδιο δράσης μερικών βδομάδων. Από κει και πέρα: όπως έρθουν.

Read rest of entry

Tom Baxter - Interview

Διαθέτεις ένα πολύ ισχυρό μουσικό background. Πόσο σημαντική ήταν η επιρροή της οικογένειάς σου, στο να στραφείς στη μουσική;

Η μουσική και η τέχνη γενικότερα, ήταν τα μόνα μαθήματα στα οποία ήμουν καλός στο σχολείο. Και σίγουρα υπήρχε στα γονίδιά μου μέσω των γονιών μου. Βλέποντας την αγάπη και την ευτυχία που έφερε η μουσική στη ζωή τους και στη ζωή των ανθρώπων τριγύρω τους, ήταν αδύνατο να μην ασχοληθώ κι εγώ.

Κάποια στιγμή λοιπόν, μετά από μεγάλο μουσικό ταξίδι, υποθέτω, γίνεται η πρώτη επαφή με τον κόσμο των δισκογραφικών και της αναγνωρισιμότητας. Πόσο δύσκολο ήταν το ταξίδι αυτό;

Το μόνο σίγουρο είναι πως είχε μεγάλη διάρκεια. Κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί και κάποιοι άλλοι πρέπει απλά να δουλεύουν και να δουλεύουν…Ο δεύτερος δρόμος ήταν αυτός που έπρεπε να ακολουθήσω. Και δεν ήταν εύκολος. Όταν όμως τελικά η μουσική μου άρχισε να γίνεται γνωστή, τότε μόνο συνειδητοποίησα πως όλες οι δυσκολίες και οι κόποι χρόνων δεν είχαν πάει χαμένοι και τα πάντα γύρω μου άρχισαν να αποκτούν νόημα. Ένα νέο ταξίδι μόλις είχε ξεκινήσει κι ήμουν έτοιμος να ακολουθήσω, έχοντας όμως πάντα στο μυαλό μου, πως η μουσική βιομηχανία είναι αρκετές φορές ένα δύσμορφο τέρας.

Τι θα συμβούλευες λοιπόν έναν νεαρό μουσικό που επανοθέτει τα όνειρά του στο στήσιμο μιας μουσικής καριέρας;

Να είναι ο εαυτός του, να είναι με αθόρυβο τρόπο προσηλωμένος σε αυτό που κάνει, να μην σκεφτεί ποτέ πως έφτασε στο τέλος ή πως είναι σπουδαίος, αλλά να ανασύρει από μέσα του ότι πιο σπουδαίο έχει. Σκληρή δουλειά, να αγνοεί τις εφήμερες τάσεις και να φιλτράρει τις επιρροές του. Και να δείχνει όλη την αγάπη του στον κόσμο!

Επιστροφή στο “Skybound”. Οι κριτικές που έχει αποσπάσει είναι διφορούμενες. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως easy listening και κάποιοι ως ένα βαθύτατα συναισθηματικό δίσκο με λυρικές μελωδίες και ρομαντική ενορχήστρωση. Τι απαντάς σε αυτό και πως θα το περιέγραφες σε κάποιον που δεν το έχει ακούσει;

Αν ακούσεις μόνο το “Better” και κρίνεις το album μόνο από το συγκεκριμένο κομμάτι, τότε ναι, ίσως είναι ένα easy listening τραγούδι. Τραγούδια όμως όπως τα “Tragic”, “Half A Man”, “Last Shot”, “Icarus Wings”, “Skybound”, κρύβουν τόσα συναισθήματα μέσα τους που μόνο εύπεπτα δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Θα έλεγα λοιπόν πως είναι ένας βαθύς και συναισθηματικός δίσκος με κάποιες πιο χαλαρές στιγμές αποφόρτισης.

Ο δίσκος είναι ένα project αποκλειστικά δικό σου, από τα τραγούδια, την ηχογράφηση και την μίξη, μέχρι την επιμέλεια του artwork. Πόσο σημαντικό είναι για σένα να έχεις τον πλήρη έλεγχο;

Ίσως το σημαντικότερο όλων! Αλλιώς είναι σαν να έχεις πάρα πολλούς μάγειρες στην ίδια κουζίνα. Πρέπει να είμαι απόλυτα προσηλωμένος σε αυτό που προσπαθώ να μεταβιβάσω στο κόσμο, χωρίς παρεμβολές από πολλά άτομα. Η ποίηση, η τέχνη και η μουσική είναι επεκτάσεις της ψυχής μου. Και προτιμώ να μην επηρεάζει κανείς την ψυχή μου.

Το “Skybound” δίνει έμφαση στην εκλεκτική μίξη ακουστικών οργάνων με ένα, αρκετές στιγμές, ισπανικό «άγγιγμα». Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείς κατά τη διάρκεια της μουσικής σύνθεσης;

Κάθε φορά που γράφω ένα τραγούδι, προσπαθώ να σκεφτώ σαν ακροατής. Αν καταφέρνει να με συγκινεί, προχωρώ. Αν όχι, σταματώ. Μοναδικό κριτήριο είναι το συναίσθημα. Μου αρέσουν όλως τα μουσικά είδη και δεν βάζω ταμπέλες στη μουσική μου. Αυτό είναι κάτι που κάνουν οι άλλοι για σένα.

Διακρίνω μια έντονη αλληγορία στους στίχους των τραγουδιών σου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Icarus Wings”.

Τα πάντα έχουν να κάνουν με την ποίηση και τα ρητορικά σχήματα. Ναι, η αλληγορία είναι το βασικό συστατικό που διατρέχει το album, το οποίο βασίζεται στον δικό σας ελληνικό μύθο του Ίκαρου. Ο Ίκαρος – και κατά προέκταση ο καθένας από εμάς - είναι ο πρωταγωνιστής όχι μόνο του συγκεκριμένου τραγουδιού, αλλά ολόκληρου του album και κάθε τραγούδι αντικατοπτρίζει τα ηθικά διλήμματα που αντιμετωπίζει στην πορεία του στη ζωή.

Το artwork του album είναι πραγματικά εκπληκτικό. Με ποιόν τρόπο τα εικαστικά εμπλέκονται στην μουσική διαδικασία;

Υπάρχει μια αλληλοσύνδεση των δύο στο μυαλό και την ψυχή μου. Η εικόνα περιγράφει τη δημιουργία του τραγουδιού. Έχω την ανάγκη εικόνων όταν συνθέτω. Είναι σαν μια ταινία μικρού μήκους να διατρέχει το μυαλό μου κάθε φορά που γράφω ένα τραγούδι.

Αν διάλεγες ένα τραγούδι από το album, ποιο θα ήταν αυτό;

To Skybound.

Πες μου ένα τραγούδι που άκουσες σήμερα το πρωί και κόλλησε στο μυαλό σου.

Το American Woman.

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης για τον οποίο θα ήθελες να γράψεις ένα τραγούδι ή να συνεργαστείς μαζί του;

Όχι ιδιαίτερα. Θα προτιμούσα να συνεργαστώ με κάποιον σκηνοθέτη γράφοντας τη μουσική για ταινία του, ή με έναν ζωγράφο ή γλύπτη σε ένα art project, ή με έναν συγγραφέα ή ποιητή.

Κάποιοι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες που θαυμάζεις;

Υπάρχει ένα site το οποίο επισκέπτομαι συχνά και χαζεύω με τις ώρες, το www.ted.com. Βρίσκω τόσους ενδιαφέροντες καλλιτέχνες εκεί, που μπροστά τους νιώθω ερασιτέχνης.

Επιστρέφω πάλι στον δίσκο. Το “Tell Her” είναι η πιο γλυκιά προτροπή που μπορεί να περιγράψει ένα τραγούδι, κάνοντάς σε να θες να βγείς έξω και να το φωνάξεις. Είναι τα τραγούδια σου ένας τρόπος μεταφοράς μηνυμάτων σε συγκεκριμένους ανθρώπους;

Όλα τα τραγούδια μου είναι μηνύματα. Μηνύματα για όλα αυτά που έχω μάθει. Δυνατά ή όχι, δεν ξέρω. Απλά έχω έντονη ανάγκη να ντύσω όλα αυτά που θέλω να πω με μουσική. Να ντύσω τη ζωή με μουσική!

Μουσική λοιπόν που βρίθει κρυμμένων μηνυμάτων και συναισθημάτων. Αυτό χαρακτηρίζει και τη ψυχοσύνθεσή σου;

Χμμ.. μάλλον ναι, όπως και τους περισσότερους φαντάζομαι. Μπερδεμένος, είναι μια λέξη που με χαρακτηρίζει συχνά.

Κάπου είπες “I feel successful whenever I have written a really good song. When people start tapping you on the back, it’s a big weird.” Πως αντιμετωπίζεις την επιτυχία και ποιες είναι οι πιο κρυφές σου μουσικές προσδοκίες;

Θέλω να γράφω τόσο όμορφη μουσική που θα σε κάνει να μην σταματάς το κλάμα και θα σε ταξιδεύει σε ανεξερεύνητα ή χαμένα κομμάτια της ψυχής σου.Τότε, εκείνη τη στιγμή, η ζωή θα σε κοιτά κατάματα και θα ξεχειλίζεις από συναισθήματα. Η ζωή και ο θάνατος θα γίνονται ένα. Και τότε μόνο θα είσαι πραγματικά ζωντανός. Άκουσα κάποιον να λέει, κάποτε, πως ζωή είναι να ξέρεις να πεθαίνεις κάθε μέρα. Έτσι, όταν κάποια στιγμή συμβεί πραγματικά, θα είσαι προετοιμασμένος. Επιτυχία λοιπόν για μένα, είναι όταν ξαναποκτώ δεσμούς με το ενδόμυχο αυτό κομμάτι του εαυτού μου, την θνητότητά μου.

Ίσως αυτό να είναι και το βαθύτερο νόημα της μουσικής και της καλλιτεχνικής δημιουργίας γενικότερα. Πριν σε ευχαριστήσω για τη κουβέντα μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν η Ελλάδα είναι στα άμεσα συναυλιακά σου σχέδια.

Σε ευχαριστώ κι εγώ. Θα ήταν τιμή μου να επισκεφτώ τη χώρα σας και πολύ περισσότερο να παίξω για εσάς. Λατρεύω την ιστορία και τον πολιτισμό σας και θα ήταν εξαιρετική ευκαιρία να μάθω ακόμη περισσότερα για αυτά.

Read rest of entry

Trouble Over Tokyo - Interview

Λίγο πριν πακετάρει τις βαλίτσες του για την Τουλούζη, ο Toph, δημιουργός και μοναδικό μέλος των “Trouble Over Tokyo”, ήταν στην ώρα του στο ιντερνετικό μας ραντεβού ως γνήσιος Άγγλος, τρομερά ευδιάθετος.Τελικά η κουβέντα εξελίχθηκε σε μαραθώνιο και ο Toph, αποκάλυψε πολλά για τον ίδιο αλλά και το album του “Pyramides” που κυκλοφόρησε από την Klein Records.

Πως προέκυψε το όνομα “Trouble Over Tokyo” ;

Ήταν έμπνευση ενός φίλου μου, όταν έψαχνα όνομα για ένα μεγάλο συγκρότημα που είχα κάποτε. Ήρθε απλά και μου είπε «τι λες για το Trouble Over Tokyo;» Και συμφώνησα. Τότε το όνομα, κατά κάποιο τρόπο, δημιούργησε και τη μουσική, μου έδωσε ιδέες για όλα...τα σκίτσα, τα τραγούδια...

Και τα σκίτσα με πάνε στην επόμενη ερώτηση. Το website σου με όλα αυτά τα χειροποίητα, σχεδόν παιδικά σκιτσάκια και τις post-it σημειώσεις, είναι από τα καλύτερα που έχω δει. Η αγάπη σου να εκφράζεσαι μέσω σκίτσων επηρεάζει ίσως και τη μουσική δημιουργία ; Ποια είναι η διαδικασία σύνθεσης;

Σ’ ευχαριστώ πολύ! Στην πραγματικότητα, είναι το πιο απλό website που υπάρχει στον κόσμο…τόσο απλό που ακόμη και η ανανέωσή του είναι παιχνιδάκι… Ναι, ναι! Υπόσχομαι να το ανανεώσω σύντομα.Χαχα! Σχετικά με τα τραγούδια…τα τραγούδια είναι απλά τραγούδια, μέχρι τη στιγμή που θα σχεδιάσω το εξώφυλλο και όλο το artwork του album. Τότε συνειδητοποιώ το χρώμα-χαρακτήρα του album και μπορώ να επιστρέψω στην μίξη των τραγουδιών. Είναι σαν να έχεις τη σειρά από σκηνές μιας ταινίας, χωρίς να ξέρεις την πλοκή, μέχρι τη στιγμή που θα φτιάξεις το πόστερ της και θα συμπληρωθούν τα κομμάτια του παζλ.

Επομένως έχεις κάποιες εικόνες στο μυαλό σου όταν γράφεις ένα τραγούδι. Οι στίχοι ακολουθούν ;

Ίσως έχω εικόνες. Αν και πιο πολύ είναι ένα είδος διαλογισμού ή κάτι τέτοιο. Σαν να κλειδώνει ο εγκέφαλός μου και να είμαι 100% προσηλωμένος στο τραγούδι. Οι στίχοι προκύπτουν αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας. Τις περισσότερες φορές, κάθε τραγούδι τελειώνει σε μια μέρα. Μετά επιστρέφω και ίσως ξαναηχογραφώ κάποια σημεία. Μερικές φορές πάντως, όταν βγαίνω από το στάδιο της δημιουργίας και ακούω τα τραγούδια, πραγματικά αναρωτιέμαι για το πώς κατάφερα και έβγαλα το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Και το αστείο είναι πως μετά δεν θυμάμαι τίποτα από τις στιγμές της δημιουργίας. Σαν να είχα μπει για λίγο στη «ζώνη του λυκόφωτος». Τρομακτικό..χαχα

Αν έπρεπε λοιπόν να περιγράψεις τον ήχο σου σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τον «Trouble Over Tokyo», τι θα του έλεγες;

Indielectro Angst-Pop! Σαν να προσπαθεί να χορέψει ο Thom Yorke το “Leave Me Alone” του Michael Jackson, γιατί ενώ ξέρει ότι είναι κακός χορευτής, κατά βάθος το λατρεύει το τραγούδι αυτό!

Thom Yorke, Michael Jackson, Bjork, είναι καλλιτέχνες που διάβασα πως θαυμάζεις. Άλλοι ;

Ναι! Βρίσκω επίσης αρκετά ενδιαφέρουσα την M.I.A., όπως και τους Paul Simon, Dizzee Rascal, David Bowie, Talking Heads…πολλούς ακόμη…

Είχα σκοπό να σου ζητήσω ένα top5, αλλά δεν θα σε παιδέψω και θα σου ζητήσω ένα αγαπημένο τραγούδι.

Δεν πειράζει, θα σου πω τα αγαπημένα μου albums. Σε τυχαία σειρά:

One Trick Pony – Paul Simon
Illinoise – Sufjan Stevens
Kid A – Radiohead
Dr. John – Anutha Zone
Beck – Midnite Vultures

Επιστροφή στο “Pyramides”. Πως προέκυψε το album?

Ήταν 2 Ιανουαρίου του 2007, όταν συνάντησα σε ένα πάρτυ μια φίλη, την Emmanuele. Είχε ακούσει το πρώτο μου album και αφού της εκμυστηρεύτηκα το πόσο με παίδευε το δεύτερο, μου είπε «η ζωή είναι σας τις Πυραμίδες…συνεχώς χτίζεις χωρίς να κοιτάς πίσω σου για να δείς πόσο ψηλά έχεις φτάσει…το ότι δεν έχεις τοποθετήσει την επόμενη πέτρα, δε σημαίνει όμως πως δεν έχεις ήδη δημιουργήσει κάτι». Στιγμιαία λοιπόν σχηματίστηκε στο μυαλό μου το εξώφυλλο του δίσκου κι όταν επέστρεψα σπίτι σημείωσα το όνομα στα γαλλικά (Pyramides) προς τιμήν της.

Ένα τραγούδι που ξεχώρισα είναι το 4,228, το ντουέτο με την Milly Blue (ένιωσα για λίγο το άγγιγμα της Annie Lennox). Πες μου για τη συνεργασία αυτή, αλλά και για την αγάπη σου για τους αριθμούς (ο πρώτος σου δίσκος ονομάζεται «1000»).

Ναι, μάλλον έχω μανία με τους αριθμούς. Θα σου μιλήσω γι’ αυτό όμως αργότερα. Το 4.228 είναι και το δικό μου αγαπημένο τραγούδι. Μερικές φορές δυσκολεύομαι να πιστέψω πως το έγραψα εγώ. Γνώρισα την Milly μέσω κάποιων φίλων. Έχει δύο τραγούδια στο τελευταίο Basement Jaxx album και την πιο εντυπωσιακή φωνή που έχω ακούσει εδώ και χρόνια. Έτσι έγραψα το τραγούδι έχοντας τη φωνή της στο μυαλό μου.

Άλλοι καλλιτέχνες με τους οποίους επιθυμείς να συνεργαστείς;

Πάντα ψάχνω για ντουέτα, μιας και τα λατρεύω. Μέχρι στιγμής δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο καλλιτέχνη στο μυαλό μου, οπότε προτιμώ να περιμένω μέχρι να βρώ κάποιον πραγματικά ξεχωριστό. Ακούγεται λίγο σαν τις σχέσεις αυτό.

Επομένως αυτή τη στιγμή οι Trouble over Tokyo συνεχίζουν να είναι μια one-man band;

Κατά κάποιο τρόπο, ναι. Αυτή τη στιγμή κάνω πρόβες με μια μπάντα για κάποια festivals και lives και νομίζω πως θα έχει αρκετό ενδιαφέρον το να δω πως θα επηρρεαστεί ο ήχος μου στον επόμενο δίσκο.

Ίσως είσαι λοιπόν σε αναζήτηση νέου ήχου;

Ακριβώς! Νομίζω πως κινούμαι περισσότερο σε λίγο πιο σκληρό ήχο, με περισσότερα synths. Αυτό όμως σημαίνει πως ίσως θα πρέπει να παίζω καλύτερα. Τα lives είναι πάντα πιο απαιτητικά.

Διάβασα στο site σου πως συνέθεσες το πρώτο σου κομμάτι στην ηλικία των 5! Τι ήταν ακριβώς;

Ονομαζόταν “I Can See The Top Of Houses” και γράφτηκε στον επάνω όροφο ενός λεωφορείου. Γυρνώντας σπίτι, έγραψα τους στίχους με τη μητέρα μου. Ίσως αυτό να ήταν που με ενθάρρυνε για να ασχοληθώ στο μέλλον.

Ακολούθησαν μουσικές σπουδές λοιπόν μετά;

Χμμ, όχι ακριβώς μουσικές σπουδές. Έμαθα να παίζω κιθάρα στο σχολείο, στα 7 μου, και γενικά ήμουν πολύ καλός στο να μπορώ να παίζω τραγούδια που άκουγα στο ραδιόφωνο. Θυμάμαι είχαμε βγεί για φαγητό με την οικογένειά μου κι εγώ, ως συνήθως ,είχα πάρει την κιθάρα μαζί μου. Κι όταν κάποιος έβαλε Buddy Holly στο jukebox, σηκώθηκα κι άρχισα να παίζω. Ακόμη θυμάμαι την έκπληξη όλων τριγύρω μου, αφού δεν με είχαν ξαναδεί να το κάνω αυτό. Νομίζω ήμουν 10 χρονών.

Παραμένοντας στο παρελθόν, ποιά ήταν η καλύτερη μουσική συμβουλή που σου έδωσαν και τι θα έλεγες εσύ σε έναν καλλιτέχνη που κάνει τα πρώτα του βήματα;

Δεν θυμάμαι να με συμβούλεψε ποτέ κανείς. Αυτό που θα μπορούσα να πω όμως είναι, να κάνεις μουσική για τον εαυτό σου και για κανέναν άλλον. Αν δεν είσαι ειλικρινής με τα συναισθήματά σου και κατά συνέπεια με τη μουσική που δημιουργείς προσπαθώντας να τα εκφράσεις, παύεις να είσαι αληθινός και αυτό αργά ή γρήγορα θα το εισπράξει και το κοινό.

Ίσως γι’αυτό λοιπόν και οι στίχοι σου έχουν έντονο συναισθηματικό βάρος; Εκφράζεις τις φοβίες σου μέσα από αυτούς;

Δεν υπάρχει νόημα να γράψω κάτι άλλο πέρα από τα συναισθήματά μου. Αν οι στίχοι είναι αληθινοί και ειλικρινείς, τότε μόνο έχουν νόημα. Και ναι, συνήθως περιγράφουνε τις φοβίες μου, αν και είμαι σίγουρος πως υπάρχουν αρκετές ακόμη που με περιμένουν στην επόμενη στροφή.

Παρ’όλη την επιφανειακή απαισιοδοξία των τραγουδιών σου όμως, στο τέλος πάντα διαφαίνεται η ελπίδα.

Νιώθω, όπως και οι περισσότεροι φαντάζομαι, πως μας περιτριγυρίζει η δυστυχία. Θα μπορούσα να κλαίω κάθε 2 λεπτά για την σημερινή κατάσταση του κόσμου. Παρ’όλα αυτά όμως, μια δύναμη μέσα μου με σπρώχνει να παλέψω και να ηγηθώ για να αλλάξω τα πράγματα. Κι ενώ είμαι αρκετά ήρεμος και υπομονετικός , μέσα μου κρύβω τεράστια ορμή κι ενθουσιασμό.

Τα τραγούδια πάντως είναι ένα σημαντικό όπλο ή μάλλον δύναμη για να καταφέρεις να περάσεις μηνύματα στον κόσμο.

Είναι ναι. Το σημαντικότερο πιστεύω.

Αφήνοντας του φόβους και πηγαίνοντας στα όνειρα, ποιά είναι η μεγαλύτερή σου επιθυμία ;

Θέλω να γίνω σούπερ ήρωας ή βασιλιάς! Δεν ξέρω βέβαια πως ερμηνεύεται αυτό από ψυχολογικής πλευράς.

Ίσως μεγάλο εγωϊσμό ή επιθυμία να είσαι ελεύθερος ;

Ή ίσως επιθυμία να οδηγήσω τους άλλους στην ελευθερία; Βέβαια , όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω λογιστής (από εκεί μάλλον πηγάζει και η αγάπη μου για τους αριθμούς). Ήθελα απλά να φοράω ένα κουστούμι και να κάνω τη μητέρα μου ευτυχισμένη. Χαίρομαι πάντως που δεν το έκανα...χαχα

Αφού ανέφερες τα κουστούμια και τις εταιρείες, ποια είναι η σχέση σου με τις δισκογραφικές; Στο site σου έχεις ένα πανέξυπνο γράμμα που απευθύνεται σε όλους τους μεγάλους αντζέντηδες, τους Yodellers και τους Midgets, όπως τους αναφέρεις χαριτολογώντας. Θα τους έκλεινες την πόρτα
λοιπόν ;

Μπορεί και ναι, δεν ξέρω. Θα πρέπει πραγματικά να είναι κάποια πρόταση που θα με εξιτάρει και ταυτόχρονα δεν θα περιορίζει τις ελευθερίες μου στη δημιουργία ή την επικοινωνία με τον κόσμο. Ποτέ δεν λέω ποτέ βέβαια...

Η Klein Records είναι άλλη περίπτωση φαντάζομαι. Πως έφτασες εκεί ;

Μεγάλη ιστορία! Είχα κάνει κάποιες συναυλίες στην Αυστρία και ο αντζέντης μου, η Inkmusic, είχε μια δισκογραφική, την Schoenwetter. Οι “Pyramides” κυκλοφόρησαν αρχικά στην Αυστρία τον Αύγουστο κι έτσι με προσέγγισε και η Klein Records που ανέλαβε την παγκόσμια κυκλοφορία. Οπότε τώρα είμαστε όλοι μαζί μια ομάδα και πραγματικά είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Θεωρώ την Klein αρκετά ανοικτή σε προτάσεις και πειραματισμούς.

Στο θέμα του downloading πως αντιδράς ;

Δεν με ενοχλεί ιδιαίτερα. Κι εγώ αρχικά κατέβασα το In Rainbows των Radiohead και αργότερα αγόρασα την έκδοση των 60e. Είναι τόσο εύκολο πλέον να κατεβάσει κάποιος κάτι, που θα το κάνει έτσι κι αλλιώς. Ίσως τελικά να είναι και καλό, γιατί αναγκάζει εμάς τους καλλιτέχνες να γινόμαστε καλύτεροι και να βγάζουμε πιο ποιοτικά albums. Οπότε κι ο κόσμος θα αγοράσει τον δίσκο που πραγματικά τον ενδιαφέρει. Ακόμη κι εγώ έχω τόσα άχρηστα albums στο σπίτι μου, που με κάνουν να νιώθω ένοχος μερικές φορές. Σημασία τελικά έχουν άλλα πράγματα κι όχι τα χρήματα....σημασία έχει η καλή μουσική και να υπάρχουν άνθρωποι που θα αγαπούν αυτό που κάνεις.

Ποιά τραγούδια σου αγαπάς ;

To 4.228…το Assembly Line…το The Dark Below. Το τελευταίο το έγραψα κλαίγοντας στο πάτωμα του μπάνιου. Σημαίνει πάρα πολλά για μένα. Πόνος αλλά και μια μεγαλειώδης αναλαμπή που τελικά με τράβηξε επάνω.

Και κάτι κακό τώρα. Διάλεξε ένα album άλλου καλλιτέχνη και κάψτο!

Α! Τι ωραία!χαχα...το έχω ήδη έτοιμο! Swing When You’re Winning του Robbie Williams. The most fucking cynical money making exercise in Pop music! Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως είναι απλά ένα κακομαθημένο παιδί που έχει χάσει το δρόμο του και απλά αντιδρά.

Κλείνοντας και λέγοντάς σου πως ευχαριστήθηκα πολύ τη κουβέντα μας, θα ήθελα να σε ρωτήσω αν έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα ή αν έχεις σκοπό να έρθεις για συναυλίες;

Δυστυχώς δεν έχω έρθει ποτέ, αλλά το θέλω πολύ. Θέλω να παίξω παντού! Αν μπορείτε λοιπόν να με φέρετε, στη διάθεσή σας. Σ’ευχαριστώ κι εγώ. Το διασκέδασα πολύ.

Read rest of entry