17. Sigur Ros

sigur ros
með suð Í eyrum við spilum endalaust
(with a buzz in our ears we play endlessly)

EMI

Ναι.
Ο δίσκος τους απογοήτευσε αρκετούς.
Ναι.
Υπάρχουν κάποια τραγούδια, που μοιάζουν να παρασύρονται από μονότονα ρεύματα,
βουλιάζοντας αργά, αργά στους παγωμένους Ισλανδικούς πάγους.
Υπάρχουν άλλα που προσπαθούν με μεγάλες προσδοκίες να σκαρφαλώσουν
στα επικά παγόβουνα, κατρακυλώντας τελικά πίσω,
με ανεκπλήρωτους πόθους.

Υπάρχουν όμως τρεις βασικοί λόγοι που τους φέρνουν δίκαια εδώ.

Ίσως είναι η πρώτη φορά που οι Ισλανδοί είναι πραγματικά απελευθερωμένοι
από κάθε διάθεση να πείσουν για το αποτέλεσμα,
χωρίς το άγχος του πειραματισμού,
χαμένοι σε ηλιόλουστες και μελωδικές ονειροπωλήσεις,
λαμπερές ενορχηστρώσεις
(πρωταγωνιστές τα πνευστά)
και ανέμελους αυτοσχεδιασμούς απλών μελωδιών.


Το Festival λειτούργησε ως σωτήριο και καταπραϋντικό μάντρα
σε αρκετές στιγμές έντασης.


Δεν θα μπορούσα να αφήσω εκτός λίστας
ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα...

Read rest of entry

18. 2L8

2L8
He & She, Angry Enough to Keep Loving in the Dark Ages

Inner Ear, 2008

He

She

The Pixy

The Frustrated Poets Choir

Τα δύο κεντρικά πρόσωπα λαχταρούν να αγαπηθούν και να αγαπήσουν, το καθένα με τον δικό του τρόπο. Αυτός, βαθιά ερωτευμένος, ξεγυμνώνει τα συναισθήματά του μπροστά της, καλώντας την σπαρακτικά ξανά και ξανά (όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στο Josephine) για να παρατηθεί τελικά ερωτικά πληγωμένος. Αυτή, όπως και η Καφκική Ζοζεφίνα που γήτευε μυστηριωδώς τα πλήθη με το συρριστικό, σχεδόν ανυπόφορο τραγούδι της και τους μετουσίωνε την αγάπη της για τη μουσική, αντιλαμβάνεται πολύ καλά τη δύναμη της γοητείας της. Ανάμεσά τους κυκλοφορεί μια χορωδία μηδενιστών ποιητών, που με ειρωνικό τρόπο γυρνά επιδεικτικά την πλάτη σε κάθε τι όμορφο και ποιητικό, αποζητώντας ωμό κρέας και το Στοιχειό. Ο ονειροπόλος και αλλόκοτος σύμβουλός τους.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον ζοφερό και σκοτεινό, όπου η ομορφιά ως αξία έχει εξοριστεί.Όλα αυτά συμβαίνουν στο μυαλό και τη μουσική του Κώστα Βοζίκη, ψυχή του project που ονομάζεται 2L8 και αποτελείται απο μια πληθώρα μουσικών. Στα αυτιά μου, έχει αρκετές ομοιότητες με τις δύο Ζοζεφίνες. Ο τρόπος που τραγουδά μπορεί αρχικά να φαντάζει σε κάποιους εκκεντρικός, περίεργος και ενοχλητικός. Όσο βυθίζεσαι όμως στη μουσική του, θα συνειδητοποιήσεις πως τελικά δεν τραγουδά, αλλά ξεδιπλώνει τον συναισθηματικό του κόσμο, με έναν τρόπο απίστευτα θεατρικό, ρεαλιστικό και ορμητικό, που τελικά καταφέρνει να σε μαγέψει όπως η Ζοζεφίνα του Κάφκα. Ο χειμαρρώδης, μελοδραματικός και πολλές φορές ωμός τρόπος αφήγησης, ο έντονος, σχεδόν αβάσταχτος λυρισμός των στίχων, η υποταγή οποιασδήποτε φόρμας σε στοιχεία που δομούνται με οδηγό το συναίσθημα και την στιγμιαία έμπνευση, οι πλούσιες και ατρόμητες ενορχηστρώσεις (πόσοι τολμούν να συνδυάσουν theremin με πριόνι;) και οι συνεχές εναλλαγές των συναισθημάτων είναι τα βασικά χαρακτηριστικά, ίσως του πιο πειραματικού δίσκου που άκουσα φέτος.

(και με το ομορφότερο artwork)

Read rest of entry

19. Deerhunter

Deerhunter

Microcastle / Weird Era Cont.

Kranky, 4AD


i have a dream
no longer to be free
i want only to see
four walls
made of concrete

Read rest of entry

20. Bang Gang

Bang Gang
Ghosts From The Past
Cod Music

πόσο θα άντεχες
ένα ακόμα ταξίδι στο παρελθόν
για να συναντήσεις τα φαντάσματα του μυαλού σου;

O Iσλανδός Bardi Jóhannson αποφασίζει σ' αυτόν τον τρίτο δίσκο του
να πετάξει τις μάσκες του παρελθόντος του,
των Bang Gang με την Esther Talia Casey και των Lady & Bird με την Keren Ann
και να αντιμετωπίσει μόνος τα δικά του φαντάσματα
(η Keren βρίσκεται ακόμη αχνή, εκεί στον φόντο των φωνητικών),
παρασύροντάς σε αναπόφευκτα στον γνώριμο μελαγχολικό και μαγικό κόσμο του.
Έναν κόσμο γκρι, νοτισμένο με εκλεπτυσμένους ψυχεδελικούς pop ήχους
μυστηριακές μελωδίες και συναισθηματικά ξεσπάσματα,
που αν και δεν βρίσκουν σχεδόν ποτέ τον δρόμο της λύτρωσης,
εξαφανίζονται αθόρυβα...
για να επιστρέψουν ξανά και ξανά
σαν τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Read rest of entry

21-45

21. Russian Red - I love Your Glasses
22. The Walkmen - You & Me
23. David Byrne and Brian Eno - Everything That Happens Will Happen Today
24. Isobel Campbell & Mark Lanegan -Sunday At Devil Dirt
25. Max Richter - 24 Postcards In Full Colour
26. The Music Tapes - Music Tapes for Clouds and Tornadoes
27. Vessels - A Hundred Times in Every Direction
28. Lykke Li - Youth Novels
29. Benoit Pioulard - Temper
30. Spiritualized - Songs In A&E
31. Declan De Barra - A Fire To Scare The Sun
32. Brett Anderson - Wilderness
33. Silver Jews - Lookout Mountain, Lookout Sea
34. Mogwai - The Hawk Is Howling
35. Gregor Samsa - Rest
36. Tricky - Knowle West Boy
37. Ray La Montagne - Gossip In the Grain
38. M83 - Saturdays=Youth
39. Portishead - Third
40. Peter Broderick - Float
41. Fleet Foxes - Fleet Foxes
42. Glasvegas - Glasvegas
43. Bonnie ''Prince'' Billy - Lie Down In The Light
44. Death Cab For Cutie - Narrow Stairs
45. Mates of State - Re-Arrange Us

Read rest of entry

Nighthawks Αt Τhe Diner - Transit Cellophane

Ο Ολλανδός ROOD, ψυχή των Nighthawks Αt Τhe Diner, είναι εξοργιστικά ταλαντούχος. Πολύπλευρος και εξωστρεφής πάνω στη σκηνή, γράφει στίχους-ποιήματα, συνθέτει, ενορχηστρώνει και παίζει μια σειρά από όργανα (κρουστά, πιάνο, τσελέστα, hammond, mellotron). Μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς και μέσα από πανέξυπνες και ιδιάζουσες ενορχηστρώσεις, πλάθει έναν ήχο ποικιλόμορφο και ξεχωριστό, ταξιδιάρικο και απρόβλεπτο, συνδυάζοντας επιρροές από τζαζ, μπλουζ, ροκ, φολκ και κλασική. Κι όσο ακούς, τόσο σου αποκαλύπτει τα μυστικά του. Μια συρραφή ήχων και τεχνοτροπιών τελείως διαφορετικών μεταξύ τους, σαν τους θαμώνες ενός μπαρ που ο καθένας διηγείται τη δική του ξεχωριστή ιστορία.

Μπαλάντες αβάστακτα μελαγχολικές τα If We Get Back Home και Shame Rhymes With Pride, μοιάζουν να σηκώνουν πάνω τους το βάρος όλης της ζωής σου. Στο Observant Spectator, το μπάσο και το hammond συνωμοτούν παρανοϊκά, θυμίζοντας μουσική υπόκρουση καλτ ασπρόμαυρης ταινίας του ’50 (o Ed Wood θα το λάτρευε). Χαβανέζικος ρυθμός και ηλεκτρική κιθάρα βγαλμένη από ταινία του Tarantino στο Junie Needs a New Pair Of Shoes , σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως στο καλό συνδυάζονται με τον L. Η.Oswald (τον υποτιθέμενο δολοφόνο του JFK) και το γράμμα που τραγουδά στη γυναίκα του μέσα από τη φυλακή. To No New Messages μοιάζει να διηγείται την ιστορία ενός τρένου που τρέχει δαιμονισμένα, με τα ντραμς και το πιάνο να κρατάνε λυσσασμένο ρυθμό, το σλάιντ της κιθάρας να γλυστρά πάνω στις ράγες και την τρομπέτα να ακούγεται από το βάθος του βαγονιού, ενώ το I’m A Stranger Here Myself αποτελεί φόρο τιμής στον αγαπημένο του ROOD, Kurt Weill (εξάλλου είχε ενορχηστρώσει και τέσσερα τραγούδια του Weill για το Wroclaw Theatre Festival το 2000).

Η μελαγχολία που αναδύεται από τη μουσική των Nighthawks At The Diner, είναι από τη μια τόσο διάφανη και ρομαντική κι από την άλλη τόσο τραχιά και καπνισμένη, σαν το σελοφάν ενός πακέτου τσιγάρα που το τρυπάς κι αφήνεις τον καπνό να περάσει από μέσα. Και μπορείς να ξεχαστείς με τις ώρες εκεί στην άκρη του Χοπερικού μπαρ, χαζεύοντας τα δακτυλίδια καπνού και τις περίεργες ιστορίες που διηγούνται τα τραγούδια και διαπιστώνοντας πως η ζωή και η ψευδαίσθηση είναι κομμάτι η μία της άλλης. Η αλήθεια που κρύβουν οι στίχοι, άλλοτε ακαθόριστη και νωχελική κι άλλοτε σκληρή και αδιάφορη, παραμονεύει. Εκεί όμως που πιστεύεις πως δεν υπάρχει ελπίδα, o ROOD σε διαβεβαιώνει πως τα τραγούδια του είναι απλά ένας οδηγός για τη ζωή και σε παρακινεί πίνοντάς το ποτό του χαμογελαστός “please crack a smile for me…”

Και ίσως τελικά να μην δώσεις σημασία στον περίεργο τύπο που κάθεται στην άλλη άκρη της μπάρας, και σιγομουρμουρίζει με τη βραχνή του φωνή. Τι κι αν η φωνή του ROOD θυμίζει κάποιες στιγμές τον Tom Waits (για την ιστορία, το 1975 ο Waits ηχογράφησε στην Asylum Records το Nighthawks AtThe Diner, εμπνευσμένο από τον ομότιτλο πίνακα του Edward Hopper) ; Ίσως να είναι ένας από τους ήρωές του που του δίνει κουράγιο, όπως μαρτυρούν οι στίχοι του Forbidden Fruit “a hero gives you the courage to ask around” (αφιερωμένο στον Τom Waits)

NWR, 2002

Read rest of entry

Your Hand In Mine - yogoto no yume (every night dreams)

Οι δύο 24-χρονοι Θεσσαλονικείς που αποτελούν τους Your Hand In Mine, συγκεντρώνουν στη μουσική τους όλη εκείνη την χαμένη γοητεία των τροβαδούρων και των burlesque περιπλανώμενων μουσικών του δρόμου, που στήνοντας ένα παράξενα ονειρικό μουσικό σκηνικό, γήτευαν στο πέρασμά τους το κοινό.

Αφορμή για την γνωριμία με το ιδιαίτερα προικισμένο αυτό ντουέτο, στάθηκε μια βωβή ταινία του 1933. To Yogoto No Yume (Every Night Dreams), μια από τις πιο σκοτεινές και ζοφερές, αλλά αριστουργηματικές ταινίες του Ιάπωνα Mikio Naruse, η οποία ντύθηκε τη μουσική των Your Hand In Mine και παρουσιάστηκε ζωντανά στην έναρξη του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κυκλοφορώντας παράλληλα και σε 100 χειροποίητα αντίτυπα.

65 λεπτά μαγικής κινηματογραφικής μουσικής, που όμως λειτουργούν άριστα και ως ξεχωριστές οντότητες, ικανές να δημιουργήσουν εικόνες ημιφωτισμένες και εξωπραγματικές, εξίσου όμορφες με αυτές του Naruse.

Βασικό όπλο του γητέματος, η χρήση μιας πληθώρας αυτοσχέδιων, πολλές φορές παραμελημένων από τον χρόνο ακουστικών οργάνων, με χροιές ακατέργαστες και παιδικές, φιλτραρισμένων άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο μέσα από τις ηλεκτρονικές σωληνώσεις των laptops, που καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα μουσικό μείγμα περίεργα απόκοσμης και ανυπέρβλητης ομορφιάς.

Λυρικές και μακρόσυρτες μελαγχολικές μελωδίες ξετυλίγονται σιγά σιγά, περνούν διαδοχικά από τα διάφορα όργανα και καταλήγουν σε ένα ατμοσφαιρικό και νοσταλγικό ορχηστρικό σύνολο, αποτύπωμα του ιδιόμορφα ονειρικού μουσικού κόσμου των Your Hand In Mine.

Ενός κόσμου, την ψυχοσύνθεση του οποίου επηρρέασε αποφασιστικά ένα άλλο σπουδαίο συγκρότημα, οι Explosions In The Sky, τόσο με τον ήχο τους όσο και με τους τίτλους των τραγουδιών τους, αφού το ντουέτο πήρε το όνομά του από το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου “The Earth Is Not A Cold Dead Place”.
Ο Μάνος Μυλωνάκης (wurlitzer piano – ένα είδος ηλεκτρικού πιάνου που θυμίζει βιμπράφωνο - , toy piano, γιουκαλίλι, μελόντικα, programming) και ο Γιώργος Παπαδόπουλος (toy synth, glockenspiel, zither, rhythms, μαντολίνο), ενώθηκαν μουσικά στα τέλη του 2006, ξεπηδώντας από τους post-rock Shortcat και άρχισαν να μεταλλάσονται στο σημερινό σχήμα εκφράζοντας την αγάπη τους για την δυτικοευρωπαϊκή folk και τον πειραματισμό (δρόμο που πολλές φορές ακολουθούν και οι αγαπημένοι τους Devotchka), χωρίς να απαρνιούνται και τις μακρινές αναφορές σε συνθέτες όπως οι Rene Aubry, Yann Tiersen, J. S. Bach και Steve Reich.

O Akira Kurosawa είχε παρομοιάσει τις ταινίες του Mikio Naruse με ένα πλατύ ποτάμι, που η ήρεμη επιφάνειά του κρύβει ορμητικά ρεύματα. Κι όπως ο Naruse αποδεικνύεται άριστος γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας (όπως καταγράφεται στη σκηνή που ντύνεται μουσικά με το Calendar), έτσι και οι Your Hand In Mine μοιάζουν να έχουν βρεί τα συστατικά ενός μαγικού φίλτρου, ικανού να σε παρασύρει στα ομορφότερα μουσικά μονοπάτια.

Inner Ear, 2008

Read rest of entry